ถ้าคนที่ปรารถนาดี รัก และเข้าใจในตัวตนโดยไม่มีข้อแม้ มันหาง่ายอย่างนั้นคงไม่ต้องมานั่งกินข้าวคนเดียวท่ามกลางผู้คนรายล้อม มากมายผู้คนในวันแรกของศักราชใหม่ มองไปพร้อมกับครุ่นคิดสิ่งต่างๆไปเรื่อย พร้อมกับนมอุ่นขนมปังปิ้งร้านดัง ก็เห็นเพียงผู้คนสมัยนิยมพร้อมพรั่งด้วยหญิงสาวหลายวัยแต่งตัวทันสมัยงดงามแต่มากมายด้วยแนวคิดวัตถุนิยมซ้ายจัด ซึมซับไปสู่คนรอบข้างที่เป็นเด็กเล็ก คนแก่สูงวัย จับจ่ายตามสมัยโดยไม่คำนึงถึงคุณค่าที่แท้จริง แต่ทำไมเรากลับชื่นชอบในบุคลิกดังเช่นเธอเป็นนะ ทั้งที่เกลียดสิ่งที่อยู่ตามเปลือกของเธออย่างเข้าเส้น
คงต้องรอให้โลกหมุนรอบจักรวาลหัวกลับถึงจะหยุดสงครามเศรษฐกิจและวัตถุนิยมจ๋าลงได้
สุดท้ายก็ต้องกินข้าวคนเดียวบนถนนที่คึกคักเส้นหนึ่งในโลกเชียงใหม่ต่อไป
I'm still lonely on the nimman road every day.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น