แทรกตัวอยู่ในห้วงอารมณ์ที่จำกัดจำเขี่ยของมุมที่หักเห วนมาพบเจอทุกคราวที่รู้สึก
ถามไถ่ถึงอนาคตไม่มี ปัจจุบันแค่ต่อสู้กับความคิดของตัวเองก็แทบแย่ อดีตที่ผ่านมาเหมือนฟ้าสั่ง
มีเพียงลมหายใจรวยรินของความหวังที่จะต่อเติมสิ่งเล็กน้อย ไร้หมดสิ้นกำลังใจ ว่างเปล่า โดดเดี่ยวสูงชัน เยือกเย็น อารมณ์เข้าครอบงำจนถึงขีดจำกัดบนที่สูงเกินค่าแห่งความเป็นจริง กลับไปสู่สิ่งมืดดำที่ซ่อนตัวอยู่ในกมล คงยากที่จะออกจากจุดที่เคยยืน
เมื่อจะสร้างลัทธิใหม่ต้องปราบแม่มดให้หมดสิ้นก่อน ไม่มีความแปลกใหม่ในนิยาม
วันที่ต้องอยู่ห่างไกลจากความจริงเข้าไปอีกก้าว การหลับที่ต้องตื่นในทุกสองชั่วโมงมันเหมือนสมองเหนื่อยล้าครุ่นคิดสะดุ้งตื่นเพื่อทำสิ่งเก่าๆ มันทำไมต้องเกิดกับเรา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น