เส้นทางสูงชันของดอยสุเทพแต่หลั่งไหลด้วยผู้คนรถรามากมายจากหลายที่มา แต่ก็ทำให้บรรยากาศที่เดียวดายคึกคักขึ้นมาบ้าง มุมมองที่ต่างออกไปกลับไม่พบเจอสิ่งที่ต้องการเหมือนที่คาดไว้ บ่ายๆเย็นๆยังคงเหมือนเก่า ได้เพียงรูปภาพไม่กี่รูป และความรู้สึกขัดแย้งกับนักท่องเที่ยวทั่วไปที่คาดหวังสิ่งสวยงามยามบ่ายวันหยุด แต่เรากลับลงมาด้วยกระแสจืดจางเฉยเมยกับสิ่งที่พบเจอ อะไรกันวะเนี่ย
วิถีทางของอาร์ตมันไม่ใช่แค่อยากทำแต่มันต้องมีองค์ประกอบอีกมาก มันไม่ใช่แค่การถ่ายรูปแต่มันบ่งบอกถึงอารมณ์คนถ่ายที่ถ่ายเทความรู้สึกออกมาผ่านสีแสงและมุมมอง
กลับมาสู่ห้องสี่เหลี่ยมในค่ำคืนดึกสงัดสุดท้ายก่อนที่จะต้องตื่นไปพบกับความจริงในอีก 2 วันกับการทำงานช่วงสุดท้ายของสายนี้ นี่เราจะหันหลังให้กับสิ่งที่ทำมาตลอด5-6ปีเหรอวะเนี่ย มันทุกข์นะถ้าต้องฝืนในสิ่งที่ไม่ใช่นานนับวันยิ่งทุกข์หนัก
หัวใจไร้รอยทางเหมือนเก่า ไม่อยากปรุงแต่งให้ใครต้องมาเป็นตัวละครแห่งห้วงรักของเราอีกแล้ว อยู่นิ่งๆซักพักกับ โลกของเราที่มันควรต้องเป็นของเรา ทำทุกวันให้ดีเถอะนะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น