แล้ววังวนของชีวิตก็กลับมาสู่จุดที่เคยยืน ยังไม่รู้ถึงจุดสมดุลของราตรีกับรัตติกาลที่ยาวนานและเหน็บหนาวกว่าคนปกติทั่วไป เช้าที่เปี่ยมไปด้วยความมึนงงใน สาปของน้ำเมาไหนว่าจะไปทำแบบนี้แล้ว มันก็อดคิดถึงห้วงเวลาที่เคยพบพานสะท้อนอารมณ์แนวดิ่ง จึงไม่อาจปฎิเสธความมืดดำในเงาลวงได้
เป็นอย่างนี้อีกต่อไปคงไม่ดีแน่ หาวิธีหยุดสิ่งที่บั่นทอนนี้โดยเร็วไม่เช่นนั้นห้วงเหวแห่งมหรรณพจะย้อนกลับมากลืนกินทุกสิ่งทุกความทรงจำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น