เช้าตื่นเมื่อยล้ากับอาการหนักนานบ่อย จากรสของอิสตรี ความสุขที่ก่อเกิดตามระยะเวลามีช่วงเวลาที่ดีร่วมกันก็เป็นอย่างนี้ เมื่อความปรารถนาเที่ยงตรงต่อกันก็เหมือนน้ำมันกับไฟ ลุกลามเผาผลาญสิ่งรอบข้างให้สาบสูญ เหลือเพียงโลกฝันที่เรามโนขึ้นจากสิ่งคุ้นเคย ความหยาบของสุขไม่อาจชั่งน้ำหนักมวลตามแต่ละจิตนึกคิด มันมากมายและล้นเหลือสำหรับ คนเหลือจากร่องรอยอดีตและความมืดในอนาคตภาพ ถ้ายังรู้สึกและสันโดษในอิสรภาพก็ยาวนานพอที่จะคงสภาพความสัมพันธ์แบบนี้ไปจนวันสุดท้ายของการจากลา
ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ในวิถีมนุษย์ปุถุชน นึกย้อนกลับไปไม่ได้เป็นแค่เราหรือเขาในเชิงเปรียบเทียบ แต่มันฝังลึกลงในแรงตัณหาที่ทุกผู้ทุกนามปรารถนา แต่รอเพียงโอกาสและเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น ที่จะนำระเบิดวลาออกมาเข่นฆ่าความดีที่ปะปนเหมือนอากาศธาตุรอบกาย
ถ้าความสุขกับทุกข์ เฉลี่ยกันได้จริงคงจะได้เห็นโลกสีฟ้าเข้มมากกว่าที่เป็นอยู่ อารมณ์ทำร้ายเหตุการณ์ก่อเกิดผลกระทบต่อคนข้างกาย สุดท้ายกรรมตกอยู่ที่พรุ่งนี้กับภาพสะท้อนที่เปลี่ยนแปลงไปตามเหตุและผล วกวนเวียนอยู่อย่างเดิม
เวลาชีวิตได้เดินช้าๆไปสู่กระแสเชี่ยวของธารน้ำที่แยกตามร่องน้ำของตน ใสขุ่นแรงอ่อนย้อนไหลกลับตามแต่ ใจ เมื่อใดที่ความสงบมาเยี่ยมเยือน กระแสธาราคงแน่นิ่งมองเห็นเงาของตนเองชัดเจน เมื่อนั้นคงเกิด อภิญญาญาณรู้ชั่วดีเห็นผีปีศาจในร่างกายหยาบของตนซักที
จิตมีเพียงใคร่ไม่ได้รัก แต่ฉไนจิตหักเหหวล
วกคิดถึงแต่สิ่งเรรวน ทบทวนหนหลังที่จากมา
คืนสุขทุกข์ผ่านมานานเนิ่น กายย่างเดินปลิวไหวตามใจอ่อน
ผ่านเมืองเล็กสู่เมืองใหญ่ใจอาวร ถึงบังอรซ่อนรักสลักใจ
ความมุ่งหมายหลีกไกลในกระแส รอเพียงแค่เศษใจไว้เกื้อหนุน
ได้พานพบซบไซร์ในกายคุณ คงอบอุ่นอณูใจไกลหนาวเอย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น