ผมจะไม่ลืมยายยิ้ม เย้ยยาก

ได้อ่านสกู๊ป สั้นๆแต่มีนัยทางสัมคมและชีวิตอย่างเอนกอนันต์อดไม่ได้ที่จะต้องนำแนวคิดนี้มาบันทึกลงในจอสี่เหลี่ยมผ่านเครือข่ายหวังว่าสักวันที่มีผู้อ่านมันจะส่งต่อแนวคิดพื้นๆบนรากหญ้าแต่ยิ่งใหญ่กว่าปัจเจกชนในระดับสูงที่แก่งแย่งชิงดี ปีใหม่นี้ถ้าลดวางปล่อยสิ่งต่างๆ ไ้ด้มากขึ้นเราก็จะสุขมากขึ้น ผมขออนุญาตนะครับยาย

ยายยิ้ม มีแค่ "ใจ กับ จอบ" 

"รักในหลวง พระราชินี ท่านเป็นพระเจ้าแผ่นดินท่านยังทำ ยายอยากทำได้แบบที่เขาแนะ ท่านไม่เห็น ผีสางเทวดาต้องเห็น ว่ายายทำจริงด้วยความจริงใจ"
"ทำฝาย หากเกินกำลังมันเกินอยู่แล้ว ถ้าไม่มีความพยายามทำไม่ได้หรอก"
"ถ้าวันนี้เราเหนื่อย กำลังหมด พรุ่งนี้แรงมันก็มีมาเองใหม่"

"เดินไปวัดไกลๆ ไม่ท้อหรอก เหนื่อยก็หยุด อยากไปเจอพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เห็นแล้วชื่นใจ สุขใจ  ใครจะว่านรก นี่คือสวรรค์ของยาย ทางสวรรค์มันรก ทางนรกมันเรียบ ไปนรกมันง่ายกว่าสวรรค์"

คุณ ยายยิ้ม จันทร์พร หรือ ยายยิ้ม เย้ยยาก หญิงชราวัย 83 ปี  ชาวจังหวัดพิษณุโลก  ที่เลือกจะอาศัยอยู่กลางป่าลึกตัวคนเดียว  ไร้ระบบสาธารณูปโภคใดๆ มากกว่าแสวงหาความสุขสบายยามบั้นปลายชีวิตในสังคมเมืองกับบ้านหลังโต รถคันงาม  แวดล้อมไปด้วยลูกหลาน เงินทอง  มานานกว่า 20 ปี  ทั้งๆ ที่ไม่ได้ถูกคนในครอบครัวทอดทิ้ง  และยายยิ้มก็ไม่ใช่พวกปฏิเสธสังคม แต่เธอเลือกที่จะ"พึ่งตัวเอง" มากกว่า "ขอความช่วยเหลือ" จากใคร (บุคคลผู้ทรงอิทธิพลด้านสังคม 2553)