อากาศที่เหน็บหนาวไม่อาจฝืนจังหวะของชีพจรที่ลุกเต้น แม้จะไม่เร็วรี่ ลุกลนเหมือนวันที่มีแรงจูงใจเดิมพัน แต่ก็เป็นเครื่องบ่งบอกว่าชีวิตต้องดำเนินต่อไป ตามเหตุและปัจจัยที่ก่อ วันที่สิ้นสุดเส้นขอบของจุดหนึ่งของก้าวเดินใกล้เข้ามาถึง เมื่อสังคมการทำงานไม่อาจตอบสนองทั้งในสิ่งภายในและความสามารถที่แท้จริง การทำสิ่งที่ฝืน ต้องทนกับอะไรนานจนเกินไปรู้สึกชีวิตสูญเสียโอกาสและทำให้เราเข้าใกล้ความฝันน้อยลงเรื่อยๆ
กลางคอนกรีตสีชมพูแสงแรกจากดอยสุเทพกำลังจะเริ่มสาดส่อง และหนึ่งชีวิตเริ่มเคลื่อนย้ายไปยังจุดหนึ่งโดยความปกติสุขและทุกข์ปนเปเพื่อรอรับเพลาเย็นย่ำที่ต้องกลับมา กินข้าวสั่งตามร้านใต้ตึกคอนกรีตอีกครั้งแล้วกลับเข้านอนในช่วงหัวค่ำเพื่อตื่นขึ้นทุกๆ 2 ชั่วโมงกดจอทีวีให้เปิดขึ้นและตั้งเวลาซ้ำไปซ้ำมา
กิจวัตรที่ผูกติดไม่อาจแก้ไขให้หายขาดมีเพียงวันที่เธอมาช่วยเยียวยาความเหงาโศกฝังลึกแม้แต่ตัวเรายังไม่อาจรู้สึกถึงช่วงเวลาดังกล่าวเพราะมันแทรกตัวเป็นสิ่งที่เป็นประจำ
ความคิดถึงห้ามไหวได้ปาน
ประหนึ่งประหัตประหารลมหายใจรือ
คืนนั้นทุกค่ำเช้า กลิ่นนั้นยังครวญ
ตาโศกอาบใบหน้าสวยสด
สะกดจิตชายได้สิ้น ละเมอเพ้อภพซบดิน
มลายสิ้นพลันยินยลนาง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น