กราวิตรอนที่มีอยู่แต่ในทฤษฎีแต่สัมผัสได้ยากเฉกเช่นโฟตอนในยุคแรกมืดดำด้วยทฤษฎ๊ปีศาจ ไม่มีคำตอบจากเบื้องบนถึงความเป็นในสุญญากาศและบรรยากาศ เหมือนตอนที่ฟ้าครึ้มมืดช่วงเช้าโปรยเม็ดฝนอ่อนท่ามกลางเหมัต์หนาวอุ่น แต่กลับไร้ความสำนึกในความดีและเป็นไปของจริยธรรม ยังคงเดินหน้าสู่เส้นทางสายสีเทาเคียงข้างเงาของสิ่งร้าย ไม่รู้ว่าจะออกจากวังวนนี้ได้เมื่อไรกัน
อักษราที่ขับกล่อมในกมลสันดานเต็มไปด้วยความผูกพันธ์ในภาษาที่คุ้นเคยกับกิจวัตรหน้าจอ วันที่มีแต่สิ่งรกสมองลองตรึกตรองดูถึงวันวานและพรุ่งนี้ แทบหยุดนิ่งแรงบันดาลใจถดถอย ขอเพียงแววตาู่นั้นที่สวยโศกมองมาคงมีเวลาในเย็นย่ำได้สนทนากันถึงความเป็นไปได้
ไร้ทฤษฎี นิยาม และเหตุผลเชิงตรรกะ กับสัมพันธภาพที่ซับซ้อเชิงสังคมและกระโดดออกจากสิ่งที่เป็นพลวัตที่เค้าทำๆกัน ผิดแต่ก็ยอมไม่เป็นไร
สิ่งสุดท้ายในแดดรำไรที่มองไม่เห็น คงว่างเปล่าไปจนถึงกาลเวลาที่แดดส่องสะท้านอีกครั้งจึงจะมีพลังชีวิตที่สมบูรณ์
อารมณ์ = อัตตา + X(นารี /ตัณหา)
สมการเชิงเส้นแห่งความทุกข์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น