สภาพไร้น้ำหนักทางการรับรู้การได้ยินการมองเห็น ส่งผ่านถึงความรู้สึกนึกคิด ไร้น้ำหนักในการรับสัมผัส ควบแน่นด้วยความอ่อนล้าทางจิตใจ พลังชีวิตในแรกจันทร์ทำงานกลับทำให้ร่างกายและจิตใจฉงนสงสัยในการรู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่ ผ่านกาลเวลา 1 ปีที่ผ่านพ้นวันเวลาเดียวกันนี้เมื่อศักราชที่แล้วยังคงเหยียบย่ำอยู่บนพื้นน้ำแข็งในปักกิ่งที่เหน็บหนาว ผ่านพ้นปีเต็มที่ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปสู่อนาคตภาพที่น่ากลัวสูงชัน นับวันสอบเปลี่ยนผ่านเปลี่ยนแปลงสังคมการทำงานอีกหน ความเสี่ยงและความมั่นคงในชีวิตไม่มี แค่เกิดมาเป็นมนุษย์ก็บุญโข แต่ก็เสี่ยงอย่างมหันต์ ไม่มีสิ่งท้าทายในโลกบาลแห่งหนนี้เสียแล้ว ฉันได้เหยียบย่ำความเป็นตัวเป็นตนบนวิญญาณต่างๆเกือบหมดสิ้น สิ่งที่มนุษย์ใฝ่หาฉันมีความคำนึงนั้นมากพอจนลดระดับ ความว่างเปล่าและปลงตกประทุเชื้อมานานนม ก่อสภาพความไม่อยากได้ใคร่มีอันเป็นหนามแหลมทิ่มแทงแรงบันดาลใจใฝ่สร้างสรรค์ของชีวิตหนึ่ง
เปลือกตาที่ริบหรี่มองหาความแจ่มใสในแววตาได้ยากยิ่ง เดินหน้าต่อไปในชีวิตที่ต้องไปต่อ หากหยุดหายใจสิ้นลมปรานก็เกียจคร้านความเป็นมนุษย์ จะเงยหน้ารับแสงตะวันได้อย่างไร ไม่อายสรรพสัตว์ที่โหยหิวอยู่เบื้องล่างบ้างหรือ
สัญญาณชีพในชีพจรแผ่วเบาบอกกับตัวเองว่า อีกเดือนกับช่วงรอยต่อของอารมณ์ สังคม และความเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์
เวลา วารี วาจา และโอกาส ไม่มีทางย้อนกลับมาหาคนเขลา
ฉันจะคิดถึงสิ่งที่ทำให้เป็นสุขต่อตัวและหัวใจ ในเบื้องหน้าและปัจจุบันขณะ ของฉัน นั่นคือฉันคิดถึงแต่เธอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น