เย็นย่ำกับความสัมพันธ์แบบเส้นขนาน รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางมาบรรจบกันแต่ก็ยอมทุกข์ทนบนความสุขชั่วครั้งเธอก็น่ารักในแบบของเธอใครบ้างจะไม่หวั่นไหวไปกับท่าทีปนกับธรรมชาติของอุปนิสัยที่เราก็คุ้นเคยในรูปแบบที่สร้างความสุขภายในได้เป็นอย่างดี เสน่ห์หา มันเป็นแบบนี้เองหรือ อยู่กับความสดใสที่ถูกปลดปล่อยออกมาภายใต้ภาวะกดดันทางตัวตนและครอบครัวของเธอคงมีความสุขดีนะ ดีใจด้วยที่มีส่วนสร้างความสุขเล็กน้อยเช่นเดียวกันเหมือนเป็นการแลกเปลี่ยนเติมเต็มให้แก่กัน
แต่ย้อนกลับมามองในความเป็นจริงสมการแบบนี้คงไม่มีน้ำหนักมากพอหรืออาจไม่มีตัวแปรใดเลยด้วยซ้ำเพราะในแง่ความเป็นไปได้ทั้ง2เส้นที่มีอยู่ตอนนี้ก็เป็นได้แค่ปัจจัยภายนอกห่างๆไกลๆที่มีอิทธิพลตอนที่ดวงอาทิตย์ดับแสงจันทราเลือนหายในคืนเดือนมืด เมื่อรัตติกาลสว่างจ้าดาวดับดวงนี้คงต้องโคจรหลุดลอยออกไปอยู่ในต่ำแหน่งเดิมของมัน คิดถึงคนมีเจ้าของก็ต้องเป็นแบบนี้ เจอกันช้าไปแต่ดีกว่าไม่เจอแค่นี้ก็มีความสุขดีแล้วนะคะ
ตอนนี้ความรู้สึกถูกแชร์ซ้ายขวาไม่เข้าใจเหมือนกันกับสิ่งที่เธอทั้งสองเป็นอยู่ตอนนี้ขอรับความเสี่ยงนี้ไว้เองละกันนะคะจะจบจะเจ็บยังไงก็คงได้เท่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เพราะมันไม่มี ไม่มีตั้งแต่แรกของความสัมพันธ์ของเราแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น