วันเสาร์ที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2553

แล้วฉันก็จะไป

       รู้แล้วว่าสายไป รู้แล้วเธอรักใคร...ขอให้ฉันหายใจอยู่ด้วยกันไปอย่างนี้ซักนาที ไม่ต้องพูดอะไร ก็แค่อยากให้รู้ใจว่าคิดถึงมากมาย แค่นาทีเงียบงันที่เธอให้ฉันไม่ขอเธอมากกว่านี้ แล้วฉันก็จะไป...จะไม่โทรมารบกวนไม่โทรมาวุ่นวาย แค่รู้ว่าเธอสบายอยู่กับคนที่เธอรักเค้ารักเธอ ก็เข้าใจดีใจด้วยคน

กลับไปเชียงใหม่พร้อมกับสถานะที่เปลี่ยนแปลงและต้องสะสางสิ่งต่างๆในช่วงนับจากนี้ไปถึงศักราชใหม่ที่เดียวดายไร้คนข้างใจเหมือนวันก่อนหน้า ซึ่งมันก็ไม่มีมานานแล้วเพียงแต่คิดฝันไปเองทั้งนั้น เมื่อไรจะตัดขาดความฝันออกจากความจริงได้ซักที คงไม่มีผู้ใดเคียงข้างเข้าใจในคืนนี้หรือคืนไหนไปจนตลอดชีวิตก็เป็นได้ หรือชีวิตนี้จะต้องอยู่เพื่อที่จะเรียนรู้ต่อเติมสิ่งต่างๆที่ขาดหายด้วยตัวเอง

ไม่ต้องห่วงมันจะแข็งแรงกว่าเดิมเพราะที่ผ่านมาก็เป็นเรื่องพิสูจน์ได้เป็นอย่างดี ขอบคุณที่ยังให้อยู่ในโลกใบเดียวกัน ในสังคมที่อาจจะพบเจอกันอีกในสถานะที่ต่างออกไป ลาก่อน

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น