วันที่ 24.7 hour ของเราเต็มไปด้วยความคาดหวังกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้ากับภาระหน้าที่ที่ก่อตัวยาวนานผสานสู่อนาคตแต่ก็ไร้แรงบันดาลใจที่จะสะสางมันคงเพราะรอบข้างที่ไร้แรงกระตุ้น ไร้ความฝันใฝ่ที่จะมอบให้ใครซักคน แต่ยังเหลือสิ่งสุดท้ายที่อยู่กับตัวตนมานานแสนนานคือ แรงแฝงที่ทุกคนมีแต่ไม่เคยนำมาใช้ต้องให้เกิดแรงกดดันมากพอมันจึงจะเผยตัวตนออกมาให้เราได้ใช้งานและนี่คงเป็นอีกครั้งที่จะต้องขอแรงที่แอบซ่อนนี้กลับมาสานต่อสิ่งที่ขาดหายในมิติของวิชาการ
สิ่งรอบตัวอยู่ห่างไกลด้วยระยะทาง วันที่แม่อยู่แดนไกลในฮอยอัน ขอให้ปลอดภัยกับการเดินทาง พี่สาวคงติดลบกับอากาศและความรู้สึกแต่มันจะผ่านไปนะแก แต่สิ่งที่ไม่เคยทรยศสำหรับเราคือไม่ว่าเทศกาลนานเนิ่นเลยผ่านเกือบปีแล้วสินะที่เหตุการณ์ต่างๆมันผ่านพ้น ไม่รู้ว่าสิ่งที่ไม่เคยบอกกับสิ่งที่ตอกย้ำมันกลับมารวมกันเมื่อไร ทุกครั้งที่ใจรู้สึกว่าเหงา หนาวก็ไม่เคยเข็ดขยาดกับความรัก ความใคร่ คงเพราะเราเป็นเพียงมนุษย์ตัวตนเล็กตัวหนึ่งซึ่งห่างไกลกับการหลุดพ้น
แต่การเข้าใกล้พระอรหันต์ยังมีหนทางอีกเส้นหนึ่งที่เสี่ยงจากคำนิรนามที่ว่า "พระอรหันต์กับคนบ้าห่างกันแค่ฟางเส้นเล็กๆเพียงเส้นเดียว"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น