ถนนคนเดินในวันพ่อกับผองเพื่อนจากเมืองสองแคว ผู้คนมากมายรายล้อม เดินเตร็ดเตร่อยู่กันสองคทาชายนายหนุ่ม นานๆจะได้พูดคุยเรื่องราวเก่าๆความฝั่นใฝ่ในอดีตถึงอนาคตก็เป็นอีกอารมณ์ที่ขาดหาย
เพื่อนเอยเจ้าก็มีชีวิตที่ดีในรูปแบบแตกต่างกันไป ขอให้เพื่อนมีแนวทางที่ดีชัดเจนและเราคงกลับมาพบกันใหม่ สองสามวันกับการติดกับดักของอารมณ์ แต่ก็มีอะไรๆให้คิดในอีกมิติหนึ่ง เรื่องราวเ่ก่าๆในอดีตที่เมื่อพูดคุยเมื่อไรก็สนุกปากและรู้เท่าทันกันทั้งนั้น แต่วันที่โทรหาพ่อแล้วไม่ัรับสายตั้งหลายครั้งนี่สิ ก็ไม่รู้ชีวิตที่โดดเดี่ยวยังต้องการครอบครัวอยู่รึป่าว ต่างคนต่างมีชีวิตและกระทำตามกรรมที่ได้ก่อเป็นเงื่อนไขของธรรมาชาติที่แสนเที่ยงตรง
แล้วเรื่องหัวใจเราล่ะมันหายไปไหน คิดถึงน่ะคิดถึงตลอดแต่ในเมื่อคิดแล้วไม่ได้อะไรแถมยังต้องโดนแรงสะท้อนกลับมาทำให้ใจหดหู่อีก เหมือนเตะฟุตบอลอัดกำแพงยิ่งแรงเท่าไรมันก็จะกลับมาหาตัวเราเท่านั้น คงต้องอยู่นิ่งๆซักพักเพื่อปรับระดับหลายๆอย่าง การอยู่แบบรอคอยความหวังนี่มันช่างทรมานเสียชิบ
ฟังเพลง Lucky ของ Room 39 กี่ครั้งก็มีความสุขทุกที..... คิดถึงทุกคนที่ผูกติดกับวิญญาณด้านความหลงของผู้ชายที่ติดกับดักอารมณ์ของตัวเอง นะคะ Pimnara & Nilvila
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น