ฉันมันไม่มีวาสนา ฝืนดวงชะตาก็คงไม่ได้ เห็นเธอนั้นไปดี ฉันเองก็ดีใจฉันไม่หวังอะไรมากไปกว่านี้
เกิดแล้วตายอีกกี่ครั้งยังไม่มีสิทธิ์ ที่คิดว่าเราต่างเป็นคู่กัน...
พรุ่งนี้ที่ว่างเปล่าทั้งจินตนาการในการจะดำเนินชีวิตต่อไป ขาดหายมิติที่คุ้นชิน ไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะต่อเติมกำลังใจ หายไปมันหายไปจากวันก่อนเพิ่งรู้ว่ามันสำคัญ มีคนเคยบอกถ้าไม่สูญเสียบางอย่างก็คงไม่รู้คุณค่าสิ่งนั้น เหมือนดั่งตัวฉันที่ไม่รู้ว่าคืนวันที่ผ่านมาว่าใครคือคนสำคัญ...
ความข้องใจต่างๆเริ่มคลี่คลายว่าเหราะเหตุใดเธอจึงหลีกไกลจากวิถีทางหัวใจของชายด้อยค่า สติปัญญาหลุดลอย เสียดายคืนวันที่ล้ำค่าแต่กลับรักษาโอกาสนั้นไว้ไม่ได้ ไม่รู้ ไม่รู้... อยากทรยศต่อความทรงจำของตัวเอง แต่กลับลืมช่วงเวลาดีๆสั้นๆของเราไม่ได้แม้แต่วินาที แววตา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะของเธอยังอยู่ในโสตประสาท ขอเถอะคนดีช่วยเลือนหายไปจากฉันที ว่างเปล่าในจิตใจแต่สมองกลับยากที่จะลืมเลือน ญ ผู้มีกลิ่นจัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น