หนักเกินไป

โลกหนักถ้าเราแบก แต่เมื่ออะไรมันดิ่งลงถึงที่สุดแล้วมันก็จะดีดตัวกลับขึ้นมาเสมอตามหลัก Physics ขอจมอยู่กับอารมณ์ที่ยากเกินอธิบายให้ถึงทีุ่ดแล้ววันพรุ่งนี้จะกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

"ขอโทษจริงๆนะ ติ๋วเปิดใจเต็มที่แล้ว แต่มันไม่เป็นอย่างที่ติ๋วคิดไว้
ติ๋วก็รู้สึกแย่ ตอนนี้ก็ไม่รู้ทำไง เหวี่ยงไปหมด"

ดังก้องอยู่ในหัวนับล้านครั้งความถี่ทุก 1 นาทีเมื่อไรจะสลัดความรู้สึกและเสียงสะท้อนวลีสั้นๆนี้ออกไปได้ซักที คงต้องรอให้เซลล์สมองลำเลียงน้ำตาที่คั่งอยู่ในสมองส่วนความทรงจำไปทำลายในพื้นที่ที่ไร้ขอบเขต ขอเวลาที่จะอธิบายสิ่งต่างๆที่ไม่เคยพบเจอกับประสบการณ์รักแบบฉบับพิเศษ ขอเรียบเรียงเรื่องราวทุกตัวอักษรภายในใจซักพักนะคะ

ไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน...