จะเอาดวงใจฉันค้นใจเธอให้เจอะสิ่งที่เธอนั้นเก็บไว้ ถ้าเธอมีคำนั้นไว้ในใจเธอทำไมไม่พูดมันออกมา
ฉันรู้เหมือนที่เธอรู้ ว่้าความรักต้องใช้วันเวลา...จะอยู่เพื่อจะฟังคำนั้นนั่นคือรางวัลที่ปรารถนา คุ้มค่ากับการค้นใจของเธอ
ตื่นมากับความทรงจำเลอะเลือน จำได้เพียงว่าเมื่อคืนได้รับรู้ความรู้สึกที่หลอกหลอนตัวเองอีกครั้งกับสิ่งที่ทำลายและสร้างสรรค์สิ่งต่างๆมากมายบนโลกใบเล็กๆใบนี้ ถ้าในโลกนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความรักทุกๆคนรวมถึงเราก็คงไม่มายืนถึงจุดที่สูงชันและหนาวเหน็บแบบนี้ บ้างก็เปรยว่าความรักเปรียบเสมือนเหมือนอากาศ ที่มันช่วยหล่อเลี้ยงให้ทุกชีวิตได้คงอยู่ มีลมหายใจ โลกหมุนด้วยความรัก...
แต่กับวันนี้วันที่ต้องฉุกคิดกับก้าวต่อไปของความรักที่กำลังจะเข้ามาทบทวนตัวเองหลากหลายมิติก็มองไม่เห็นว่าถ้าเกิดขึ้นจริงเราจะควบคุมและอยู่กับมันได้อย่างมีความสุขอีกครั้งรึป่าว เหมือนจิตใจห่างเหินกับความรักใคร่ที่แนบสนิทใจแบบที่คนส่วนใหญ่ในโลกนี้เค้าเป็นกัน ความเข็ดขยาดกับหลายครั้งทำให้รู้สึกหวาดหวั่น แต่จะเกิดอะไรต่อไปก็คงไม่ทำให้ความเชื่อในตัวตนและความสัมพันธ์เกิดการกระทบกระเทือนไปได้ จงอยู่กับสิ่งที่ผ่านเข้ามาให้มีความสุข
สสารที่มีในโลกเมื่อเทียบกับปฎิสสารที่อยู่ในจักรวาลมันเทียบกันไม่ได้ เช่นเดียวกันกับความคิดเล็กๆกับความรักที่มืดบอดยังอ่อนด้อยเมื่อเทียบกับเรื่องราวของความรักมากมายที่อยู่ในโลกนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะคิดอย่างไร เมื่อจิตใจมันเกือบจะเตลิดเปิดเปิง อย่ามาทำให้เป็นแบบนี้ได้รึป่าว เหมือนจะนิ่งกับความสัมพันธ์แต่ข้างในมันยิ่งกว่าพายุสุริยะเธอรู้รึเปล่า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น