อะไรอะไรเดิมๆแต่สิ่งที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปมันกลับไม่ได้ทำให้เรารู้สึกกระตือรือร้น น่าแปลกที่ความทรงจำดีๆมันเลือนลางจางหาย เหลือเพียงเงาบางซ่อนตัวอยู่ในก้านสมองส่วนสูญเสียการควบคุมด้วยซ้ำไป
การต้องต่อสู้กับตัวเองนี่มันเจ็บปวดท้าทายดีแท้ "ลับแลแก่งคอย" อีกเล่มของซีไรท์ ที่อ่านทีไรก็สำเหนียกในชีวิตซะจริงนะมึงเนี่ย
ทุกๆวันและทุกๆเรื่องราวที่ผ่านนอกจากบ่นกับชีวิตความท้อแท้และรักไร้หลักแล้วแทบจะหาสิ่งที่เป็นคุณูปการต่อชีวิตไม่เจอ
เวลาระยะทางและจักรวาลไม่อาจขวางกั้นสิ่งที่อยู่ข้างในการยืดหดของห้วงเวลาอาจเกิดขึ้นได้ตามทฤษฎีที่ขัดแย้ง แต่จะมีใครที่จะข้ามผ่านช่องว่างแห่งห้วงอารมณ์มนุษย์ที่สลับซับซ้อนไปสู่ความสุขปลายแสงอุโมงค์อันมืดมิด บัดนี้สิ่งที่หล่อหลอมความนึกคิดมันสุขงอมมากแล้วแต่ยังไม่เห็นหนทางที่จะปลดปล่อยพลังงานที่สะสมเก็บงำกับความหลังเลวร้ายร้อยเรื่องราวกับสิ่งที่ผ่านมาวันนี้มีข้อแม้ทางธรรมชาติอยู่หลายสิ่ง ก็คงเป็นอีกแบบฝึกหัดนึงที่ต้องการคำเฉลย
ขอโทษที่หลายครั้งหลายคนยากจะเข้าใจสิ่งที่เป็นอยู่ มันยิ่งใหญ่เกินกว่าจะมีซักชีวิตที่ต้องรองรับเรื่องราวตัวตน เพราะมันคือ"สิ่งที่ฉันเป็น"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น