ความเข้าใจต่อเรื่องราวต่างๆไม่สำคัญต่อการสนองตอบเหตุการณ์ เท่าการใช้ชีวิตให้อยู่ได้เหมือนคนไม่รู้ร้อนรู้หนาว การเก็บคิด ความละเอียดอ่อน หยาบกร้านก็ต่างกันในโลกของอารมณ์ความเป็นจริง ภูมิคุ้มกันวัคซีนใดๆไม่อาจเพียงพอ ต่อพิกัดโดสที่ร่างกายและจิตใจที่ไม่ปกตินั้นต้องการอย่างแท้จริง ผู้คนที่คิดวกวนอยู่กับห้วงเวลาของการกอดรัด เหนื่อยรั้งดึงกับ ความอาลัยคาดหวังต่อสิ่งที่เคยเป็นของๆเรา ตัวตน คนเคียงข้างกายที่เคยพะเน้าเล้าโลม รู้สึกสูญเสียเมื่อไม่มีใครข้างเคียงทั้งความรู้สึกและกายหยาบ ไม่มีสิ่งใดทำร้ายบั่นทอนได้เท่ากับตัวของเราจิตของเราที่หมกหมุ่นต่อสิ่งครุ่นคิดเบื้องหน้า เพียงหลับตาให้ความเงียบชะล้างความมัวหมอง เช้าตื่นก็อาจเป็นเพียงเรื่องที่พ้นผ่านเล็กน้อยเบาบางลง แต่หากไม่ยอมปล่อยมือออกจากความหนักก็จะยิ่งผูกติดสะสม แม้กระทั่งคนผ่านโลกเข้าใจดีต่อสิ่งท้าทายก็ยังพลาดพลั้งในบางคราว
จงปล่อยผ่านเหมือนสายลมเหมันต์ ที่เมื่อฤดูกาลเปลี่ยนผ่านความปวดร้าวก็จะคลี่คลายหายไป จงมีและเชื่อใน ความรักที่จะการเผชิญต่อปัญหา ตราบใดที่ลมหายใจยังรวยรินก็ต้องดิ้นต่อไปเพื่อไขว่คว้าหาความสุขจอมปลอมที่มาจากดีมานด์ปลอมๆ ต่อไป
ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับก้อนหินก้อนนั้น
ไม่มีความคิดของใครรังแกเธอได้เท่าความคิดของเธอเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น