ช่วงเวลาในชีวิตเราอาจจะมีช่วงที่ดีและร้าย อาจมีคนมากมายที่ร่วมสุข แต่ในตอนที่เราทุกข์ใจมองหันไปไม่เคยเจอใคร มีเพียงสองเราเท่านี้...
แต่จะมีซักกี่คนเข้าใจ ว่าความรักนั้นไม่ต้องการอะไรมากกว่าใจกับใจที่ให้กัน บางทีคนเราเหมือนจะลืมมันไป ว่าอะไรที่มีความหมายและสำคัญ
แ่ค่แววตาเธอกังวลเศร้าหมองก็ทำให้หลายชีวิตต้องมีผล ในดีมีแย่ในแย่มีดี หากใจเราผ่านพ้นจุดที่แย่มาได้เรื่องราวต่างๆก็จะกลับมาอยู่ในมุมมองที่ดี เบาบางลง อยากให้รู้ว่าเป็นห่วงมาก แต่ก็ทำได้แค่นี้ รับฟังอยู่ห่างๆ อาจมีสิ่งที่ตัวเราเองไม่อาจรู้ ถึงความจริงบางอย่าง แค่มีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก แต่คงไม่สำคัญกว่าสิ่งที่ส่งตรงถึงเธอ
มีหนทางที่บางคนรอคอยอีกหลายเส้นทาง แต่ชีวิตต้องเดินต่อ ต้องมองไปข้างหน้า มีคนเปรียบเปรยว่า ชีวิตเหมือนการขับรถ อาจมีกระจกมองหลังและกระจกข้างให้ชำเลืองมอง แต่สุดท้ายส่วนใหญ่เราก็ต้องมองไปข้างหน้ามากกว่า นี่คงเป็นช่วงเวลาที่การตัดสินใจระหว่างลังเลเกิดขึ้นอีกครั้ง เส้นทางสายเก่าที่คุ้นเคย เส้นทางมิตรภาพที่รอคอย คงได้แค่แวะเวียนผ่านทางไม่อาจทำให้เราเดินไปสู่สันพรุ่งนี้ได้อย่างที่เป็นมา เงยหน้ามองฟ้าแล้วสะกดแต่คำว่า ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ท่ามกลางดวงดาว และเธอจันทร์ผู้ให้ความสว่างในบางเวลาที่แรมรอน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น