เธออยู่แห่งไหน เธอได้ยินไหม ฟ้าสีครามที่สองเรานั่งมองในวันที่สุขใจ
วันที่เหน็บหนาวเปลี่ยนเป็นสดใส แต่เธออยู่ไหน เธอจะบินกลับมาไหม
เธอได้สอนให้ฉันได้กอด กอดจนหัวใจที่ว่างเปล่า เต็มไปด้วยความรัก มันมีค่ากว่าสิ่งใด
แต่ลมหนาวพัดมาเร็วไป วันที่ฉันได้ทำพลาด กอดเธอไม่แน่นพอ เธอบินหายไป
หา หา เธออยู่ไหนแหงนมองดูท้องฟ้ากว้าง วันที่ฟ้าสีครามเปลี่ยนเป็นฤดูกาล
อบอุ่นรอให้เธอบินกลับมา และนับต่อจากนี้จะมีแต่น้ำแห่งความสุขที่ไหลรินออกมาด้วยไออุ่น
จากเราสองคนด้วยรัก
ช่วงเปลี่ยนผ่านฤดูกาลที่แสนธรรมดา กับอีกหนึ่งวันที่ไม่สามารถควบคุมสิ่งใดรอบตัวได้ดีเหมือนเคย ตะวันจ้าจรดค่ำคืนดาวจันทร์เต็มดวง ยังคงวนเวียนรอคอยดังเก่า หากความรู้สึกเหงาเกาะกุมอีกครั้งเมื่อไร เป็นสัญญาณที่ไม่สู้ดีนัก พรุ่งนี้ฉันยังคงเดินต่อไปกับความสุขในทางสายใหม่ที่ไม่ได้โรยด้วยกลิ่นไม้หอมดอมดมสิ่งคุ้นเคย หากแต่รูปแบบการใช้ชีวิตที่พ้นผ่านได้สอนสั่งความยะเยือกในใจได้ดีตอนนี้ การไม่มี ความว่างเปล่า อาจดีกว่าในบางเวลา แต่ฉันเองผู้โหยหาซอกหลืบแห่งรักให้พักพิงคงอดรนทนไม่ได้ที่จะกลับไปอยู่เพียงลำพังเอกา ฉันอยู่ในที่ที่สงบแห่งหนึ่งที่จิตใจได้พักผ่อนเอนกาย นั่งตรึกตรองจิตของตนเองทุกวัน มีเวลาได้อ่านความคิดของผู้คนในสังคมรอบกายใหญ่น้อย มีความสุขกับหนังสือบางๆ คอลัมภ์โปรดประจำวัน ดูฟุตบอลทีมรักเตะบ่อยครั้ง แม้ว่าอนาคตจะเลือนลางไม่เห็นแม้แสงสว่าง แต่ความสุขสุดท้ายที่มีตอนนี้คือ การได้มี การได้ต่อเติม อยู่ในเส้นทางแห่งรักและเข้าใจ กับเธอที่แสนดี แต่ไม่ช้าวันนึงเธออาจต้องโบยบินจากไป ในวันที่ฤดูกาลเปลี่ยนผ่านอีกครั้งเพื่อพบเจอไออุ่นที่เป็นจริงกว่าลมฝันวันที่ลางเลือน กับชายที่ผุพังทั้งในฝันและความจริง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น