อารมณ์สีเทากับวันเบาๆหลังจากผ่านค่ำคืนที่เงียบงัน จากอิทธิพลของอารมณ์และความรู้สึกมนุษย์ที่เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับการวนเวียนอยู่ในโลก สังคมและความคาดหวัง ความพอดีของใจเที่ยงความหลากหลายของกลุ่มคนที่อยู่ร่วมกันในภาระหน้าที่บทบาทที่ต่างกันแต่ภายใต้ร่มหลังคาอันเดียวกัน ล้วนก่อเกิดปัญหากระทั่งกระทบต่อจิตใจ ความรู้สึก การพูด เปิดใจเป็นสิ่งสำคัญต่อการอยู่ร่วมกัน การทำงาน ดำรงชีพคู่ขนานไปกับการประคับประคอง ส่วนประกอบของชีวิตให้ดำิเนินไปพร้อมๆกัน
เรื่องราวความรักที่เรื่อยเปื่อย กลางๆไม่เอนเอียง ความรักที่ไม่มีความมั่นคง มีแต่ความจริงที่ต่อเติมให้ทุกวันดูมีคุณค่าไม่ขาดหาย หากวันใดที่ต่างคนต่างเหนื่อยต่อสัมพันธภาพก็อาจแปรเปลี่ยนไปตามเส้นทางที่โดนลิขิตไว้ ให้ต้องปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตเพื่อรองรับคนหน้าใหม่ที่มีความเข้าใจมากกว่าเข้ามาแทนที่ ฉันอยู่บนเ้ส้นทางที่ไม่เอนเอียงต่อสิ่งใดอีก อาจเป็นแค่หัวใจ อารมณ์ความรู้สึก หากมีผู้คนมากหน้าหลายตาเข้ามาอาจจิตใจสั่นไหว แม้กระทั่งคนในวันเก่าที่ยัง วนเวียน บางครั้งการหลุดพ้นจากวิถีทางแห่งรักที่ผ่านมาอาจเป็นสิ่งที่รอคอยการค้นพบสำหรับเรา ตอนนี้อาจมีบางคนที่กำลังแอบหวังแอบรักผู้ใดเข้าให้ด้วยใจที่เป็นสุขอยู่ไม่ไกลจากคนคนนั้นเพียงแค่เห็นรอยยิ้มการเคลื่อนไหว จากความจริงและโลกเสมือนหน้าจอก็เพียงพอต่อความสุขเล็กน้อย อาจมีคนที่กำลังจะทบทวนอะไรบางอย่างเพื่อกลับไปในเส้นทางเดิมที่เคยย่ำเดินด้วยกันในบรรยากาศเก่าๆที่คุ้นเคย หรืออาจมีบางคนที่ยังคงหวังใจให้คนคนนั้นก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตโดยบททดสอบอะไรบางอย่างที่เชื่อว่านั่นเป็นประตูเชื่อมไปสู่ความลงตัวของแนวคิดเส้นขนานที่มาบรรจบกันในค่ำคืนหนึ่งซักวัน เหล่านี้ล้วนก่อเกิดจากความรักที่งดงามในเบื้องต้นและห่อเหี่ยวในท่ามกลางดับสลายในบั้นปลาย ฉันบินมาไกลเพื่อสะกดรอยรักที่พลัดหลง หรือเพื่อตามหาบอนไซแห่งรักที่ยังคงแคระแกนยับยั้งการเติบโตของตัวเองเพื่อรอคอยอะไรบางอย่าง
ฤดูกาลอบอุ่นแล้วกลับมาได้ไหม...ความรักของฉัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น