นักแต่งเพลงรุ่นเล็กรุ่นใหญ่เคยกล่าวไว้ว่า ทุกคนสามารถประพันธ์บทเพลงของตนเองได้อย่างง่ายดายตามความรู้สึกและเหตุการณ์รอบกายที่หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปทุกวัน หากฝึกฝนจนเกิดทักษะก็สามารถแต่งเพลงให้แก่ผู้คนสิ่งรอบข้างได้ แต่ข้อจำกัดของอารมณ์ทำให้หลายต่อหลายคนไม่อาจเขียนเพลงตามใบสั่งได้ในเวลาที่จำกัด ต้องก่อเกิดความอยากที่จะเขียนหรือ รอช่วงเวลาที่ส่งผ่านข้อความจากเบื้องบน เหมือนท่อกลวงที่รอรับสารเพื่อถ่ายทอดออกมาจากผ่านปลายปากกา สู่กระดาษขาวว่างเปล่า
แท้จริงแล้วผมเคยแต่งเพลงเก็บไว้เมื่อหลายปีก่อนสมัยยังเรียน ป.ตรี แต่คุณค่าและการนึกถึงตรึกตรองสิ่งรอบตัวมันเบาบางซะจนไม่อาจเทียบเคียงเพลงรักที่กลาดเกลื่อนในกระแส แต่ได้มารับรู้เปลี่ยนผ่านเรื่องราวบางอย่างก็อยากที่จะกลับมาจับปากกา แต่งเพลงรัก และเพลงของวันวาน ความหลัง ความหวังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง แรงบันดาลใจทั่วไปที่หาได้ไม่ยากเย็นนักตามตรอกซอกซอย คนข้างกาย แม้ไม่ได้มีความรักอยู่จริงในเบื้องต้น วัตถุดิบที่มีตอนนี้คง ถ่ายทอดออกมาในมุม เหงา เข้าใจโลก และการเดินทางของ ชีวิต ความรัก กระแสสังคมที่รายล้อม ฉันมีแรงบันดาลใจอีกครั้ง เพราะเธอ และเพลงของเรา "เยาวธิดา"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น