วันพุธที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

จุดหักเหและจุดวิกฤต

เข้าถึงความหนักแน่นในการงานสุดท้าย ปลดทิ้งทุกภาระเพื่อมุ่งหน้าสู่เส้นทางดวงดาวที่หนาวเหน็บรออยู่ ชีวิตตั้งต้นหักเหในมุมที่คุ้นเคยกำลังกลับเข้ามา สถานการณ์ที่เลวร้ายถึงจุดดิ่งลึกกลางเหว สุดท้ายจะดีีดตัวขึ้นจากเบื้องลึกสุดและเมื่อสิ่งนั้นพรั่งพรูออกมาจะ ยิ้มรับอรุณกับเธอนะแสงตะวัน

ความรักเก็บเหลือไว้ให้ตัวเองบ้าง เหตุไฉนจึงไร้สภาพความห่วงหารักแท้ ไม่เหลือไม่รู้ไม่รับกับโชคชะตาและใครที่จะมาเหลียวแลและรักเราในรูปแบบที่คนค่อนโลกโหยหา โลกกำลังหมุนครบรอบดวงอาทิตย์ครบ 1 รอบที่เมื่อคำนึงเมื่อไร ก็อดใจหายไม่ได้ นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีทุกช่วงทุกเวลาที่เรามีกัน แม้จะแปรเปลี่ยนเป็นเพื่อน น้องสาว พี่สาว บ้างแต่ก็ยังคงความผูกพันทางกายและจิตอย่างแกะไม่ออกจากเซลล์สมองที่บางเบา

จุดเลี้ยว เสี้ยวหนึ่งถึงฝัน อาจฝ่าฟัน รอยทางและขวากหนาม
แต่ไม่เคยลดละพยายาม จะเดินตามรอยนั้นที่ฝันไกล


หากวันนี้ไม่มีแม้แรงหวัง ไร้กำลังหมดสิ้นถวิลหา
แต่จะเติมด้วยมิตรและชีวา จากหยาดฝนหล่นฟ้านภาลัย


มรสุมวิปโยคอันโศกสันต์ เคลื่อนผ่านพลันสุขทุกข์สนุกแสน
แม้นไร้ค่าไม่อาจพบแม้นดินแดน ที่สุดแสนรักมั่นสนั่นใจ


แต่ว่าตัวข้านี้ไม่มีท้อ ยังลุกขึ้นยืนต่อในสายใหม่
อาจจะพบเกาะเกี่ยวแม้เสี้ยวใจ  ก็ยังได้สุขสันต์ในฝันเอย

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น