วันที่พลังชีวิตส่วนใหญ่หมดไปกับเมรัย กลิ่นสี นารี ตัณหา สว่างจ้าขึ้นมากลับพบความเฉื่อยชาของชีพจร ความมืดดำค่อยๆจางลงจากรัตติกาลที่ชั่วร้าย คงผ่อนพักกับร่างกายและอารมณ์เพื่อสะสางสิ่งค้างคาและเบื้องหน้าที่จะก้าวเดินต่อ
ถ้ารู้สึกว่าการเลือกจากไปจากความสัมพันธ์แล้วทุกข์กว่าสุขบนหน้ากระดาษที่แจกแจงดีร้ายก็ขอให้บอกมาแต่ถ้าตรงกันข้ามจะคิดวกวนเพื่อบั่นทอนทำไมในเมื่อเราก็มีข้อตกลงพิเศษลับๆอยู่เธอก็รู้ ฉันอาจเยือกเย็นไม่สั่นไหว แต่ให้รู้ไว้ว่าไม่ใช่พระอิฐพระปูน
อย่าทำแบบนี้อีก ถ้าจะหลีกไกลให้เป็นไปตามธรรมชาติของความสัมพันธ์ที่มันเป็นไป เพราะพรุ่งนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าจะกินข้าวกับอะไร ไม่รู้ว่าจะมีลมหายใจใส่สมองเพื่อคิดถึงเรื่องราวของเรารึเปล่า รู้แค่ตอนนี้มีสติ มีลมหายใจเพื่อใช้รดกันให้พลันอบอุ่นข้างๆกายกันเมื่อยามหลบฝันเท่านั้นพอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น