เชียงรายรำลึก กลับมาอีกครั้งกับภารกิจสำคัญที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ไม่ได้สะทกกับการไร้สำนึกในงานเพราะเบื้องหน้าที่ตระหง่านมันสำคัญกว่าด้วย เวลาความมานะพยายามมันงวดมาถึงสิ่งสุดท้ายในกระบวนการคงต้องละทิ้งสิ่งรองต่างๆเพื่อมุ่งสมาธิกับมัน
อะไรใหม่ๆกำลังผ่านเข้ามาประชิดคลุกเคล้ากับสิ่งเก่าๆ มันก็เป็นเช่นนั้นเอง กับวิถีที่มนุษย์เดินดินอย่างผมต้องเจอะเจอ รอยต่อแยกห่างไม่นานคงเคลื่อนย้ายผ่านสิ่งเก่าไปสิ่งใหม่เข้าแทน
ระยะทาง เวลา นำพาความรักหักเหฉันใด
อดีตและปัจจุบันคง พาอนาคตปลดปลงตาม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น