วันเสาร์ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

เย็นย่ำก็ฮัมเพลง

เชียงรายรำลึก กลับมาอีกครั้งกับภารกิจสำคัญที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ไม่ได้สะทกกับการไร้สำนึกในงานเพราะเบื้องหน้าที่ตระหง่านมันสำคัญกว่าด้วย เวลาความมานะพยายามมันงวดมาถึงสิ่งสุดท้ายในกระบวนการคงต้องละทิ้งสิ่งรองต่างๆเพื่อมุ่งสมาธิกับมัน

อะไรใหม่ๆกำลังผ่านเข้ามาประชิดคลุกเคล้ากับสิ่งเก่าๆ มันก็เป็นเช่นนั้นเอง กับวิถีที่มนุษย์เดินดินอย่างผมต้องเจอะเจอ รอยต่อแยกห่างไม่นานคงเคลื่อนย้ายผ่านสิ่งเก่าไปสิ่งใหม่เข้าแทน


ระยะทาง เวลา นำพาความรักหักเหฉันใด 

อดีตและปัจจุบันคง พาอนาคตปลดปลงตาม


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น