วลีที่ได้ยินมานานนมตั้งแต่สมัยประถมถืออมยิ้มจนถึงวันนี้ก็ไม่มีลืมเลือน คือ ชีวิตคือการเปลี่ยนแปลง จริงแท้ในกระแสไม่ว่าจะผ่านยุคใดการเปลี่ยนผ่านทั้งภายในและภายนอกของสิ่งที่เป็นไป ยังเวียนวนเป็นพลวัต อีกจุดที่รอยเชื่อมแห่งความสว่างและความมืดเปิดรับกัน ยังคงไม่ไหวติง นิ่งสงัดอยู่อย่างเดิม มันคงเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดด้วยกรรมการทำที่สอดรับกันมาตั้งแต่ต้น อีกประสบการณ์ของสัมคมนุษยวิทยาที่หยั่งรู้ถึงผู้คนอีกกลุ่มก้อน ทฤษฎีวิเคราะห์ใดไร้ค่าเมื่อเทียบกับ Exp ที่ผ่านพ้น
อ่อนล้าด้วยฤทธิ์ธาของเมรัยและประไหมสุหรีที่รัญจวน วันที่แสดงตัวซึ่งอิสรา แลประชาธิปไตยอย่างภาคภูมิ ไร้ระบบพันธะทางการครอบงำความคิดอีกต่อไปขอบใจที่อำนาจไม่อาจส่อถึงบารมี ขอบใจที่ความดีไม่อาจส่อถึงความงดงาม และขอบใจที่ทำให้รู้สันดานของความจริง
หากเราต้องจากกัน จากกันด้วยเหตุใด เก็บความคิดที่คล้ายกัน...
ขอเพียงส่งเสียงมา จะไปหา จะไปในทันใด...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น