ได้อ่านบล็อคของผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงที่มีจิตใจและความคิดอ่านที่ใสดีงาม ความเข้าใจโลกระบบทุนนิยมการแข่งขันอยู่ในขั้นที่เรียกว่าดีจนเกินวัย20ต้นๆ สะท้อนให้เห็นถึงความรับผิดชอบต่อการงานส่งผลต่อการจัดการบริหารเวลาในการเรียนควบคู่กันไป เธอมีลักษณะเฉพาะทั่วไปเฉกเช่นหญิงสาววัยรุ่นแต่มิติทับซ้อนด้านอารมณ์การแสดงออกที่ชัดเจนขัดแย้งกับใบหน้าหวาน คม วงการนี้เพิ่งเริ่มต้นสำหรับเธอ แต่เชื่อแน่ว่าจากจุดเริ่มถึงท่ามกลางและบั้นปลายของเธอจะต้องงดงามแน่ การมองโลก สิ่งยึดเหนื่ยวครอบครัว คือกุญแจสำคัญในการกล้าเผชิญต่อสภาวะปัญหาที่รอคอยทดสอบ
ว่าด้วยความคิดถึง บางทีเราพูดพร่ำเพื่อ แท้จริงไม่ได้รู้สึกคิดถึงผู้อยู่ปลายทางสารนั้นจริงๆ การทบทวนความคิดถึงในชีวิตต่อบุคคลที่ต้องการส่งถึงก็มีส่วนสำคัญ ใครบ้างโหยหาความคิดถึงจากเรา ใครบ้างที่เราคิดถึงด้วยความถี่ในชีวิตน้อยที่สุด ถ้าวัยรุ่นแน่นอนพ่อแม่คงเป็นลำดับสุดท้ายรองจากแฟนและเพื่อน คนที่อยู่ใกล้ที่แท้เราไม่เคยใส่ใจคิดถึง แต่คนที่อยู่ไกลที่เค้าอาจทำร้ายจิตใจเราได้ในวันนึงกลับคิดถึงคนคนนั้นได้มากมาย การคิดถึงใครซักคนไม่เพียงมีจุดเริ่มจากการรู้จักพูดคุย ปฎิสัมพันธ์ที่เราจดจำกี่ครั้งกันแน่ที่จะก่อเกิดความคิดถึง บางคนแค่ครั้งเดียวก็เก็บกลับมาคิดถึง บางคนอาจใช้เวลาเนิ่นนาน หรืออาจทั้งหมดของความสัมพันธ์ แต่บางคนทำให้เค้าจดจำประทับใจให้ตายยังไงก็ไม่มีวันเข้าไปอยู่ในโสตประสาทความคิดถึงได้ วันใดที่เราสูญเสียสิ่งที่กอดรัดยื้อยุดฉุดไว้เมื่อใด คงกลับมาคิดถึงสิ่งดีที่มีใครบางคนมอบให้ สุดท้ายก็ไม่พ้นคนในครอบครัวเรา
วันนึงที่การถูกเติมเต็มมาถึงเราก็คงต้องยุติความสัมพันธ์ลงไปเพราะกลัวว่าวันนึงจะพาเอาความคาดหวังนั้นไปต่อไม่ได้ ไม่แปลกที่ความคิดนี้จะมาจากคนที่ครอบครัวแตกแยกอย่างเราๆ กลัวชีวิตคู่ที่ไม่สมบูรณ์ กลัวว่าวันนึงจะต้องเสียใจซ้ำซากเป็นวังวน ไม่มีใครสมบูรณ์แบบก็จริงอยู่แต่ก็คาดหวังลึกๆว่า Generation จะเป็นรุ่นสุดท้ายที่ครอบครัวไม่ต้องบ้านแตกสาแหรกขาด วันนั้นคงมาถึงซักวัน ท่ามกลางกระแสสังคมที่เราต่างรู้ ว่ามันโหดร้ายเพียงใดกับคนอย่างฉันและเธอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น