ความเงียบงันคือคำตอบ

               ค่ำคืนที่หัวใจอารมณ์ความรู้สึกทุกอย่างเงียบงัน รอคอย ว่างเปล่า เธอทำให้คำถามทุกอย่างหมดลงท่ามกลางความมืดมิดของกาลเวลา ความคิดที่เผื่อใจ กว้างใหญ่ดั่งมหานที การสลดหดหู่ต่อการพยายามแทรกตัวเองเข้าไปในสถานการณ์ที่ก็รู้ว่าผลลัพธ์จะออกหน้าไหน ความหวังดีทุกอย่างพังทลาย พบแต่ร่องรอยของรัตติกาลที่เงียบสงัด เธอคงกลับไปอยู่ในวังวนที่คุ้นชิน เราเป็นแค่ทางสายเปลี่ยวที่เธอไม่กล้าแม้จะเหลียวมองและย่ำเดิน ฉันรู้ดีในเหตุการณ์ ใจที่ปลงตกเข้าใจถอยตัวขยายกว้างจนเกินที่คนคนนึงจะน้อมใจได้เท่าที่สุดที่เคยนอบน้อมในฐานะเพื่อนดี  ที่รับรู้เรื่องราวและรับฟังสิ่งต่างๆ ฉันไม่มีที่ที่ให้เสียใจและมีที่ไม่เพียงพอสำหรับการยืนเลยใช่มั้ย  ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงสิ่งดีๆความดีของฉันไม่มีคุณค่า สูญเปล่า ฉันถือว่าได้เข้าใจคนคนนึงได้โดยปราศจากข้อแม้อคติ ฉันได้ทำสิ่งที่ดีในฐานนะเพื่อนที่หวังดี  ไม่มีความคาดหวังแต่มันมีเพียงความจริงหลังซากปรักหักพัง ความรู้สึกที่เก็บไว้ได้มันนานเกินไป จน มันบูดมันเสียไปซะแล้วพร้อมกับความเงียบงัน และความไม่จริง หากมีความจริงตั้งแต่แรกความรู้สึกก็จะไม่เสีย แบบที่เป็น ตรรกะอย่างง่ายที่ทำไมเราจึงต้องปลีกตัวออกมา เพราะเมื่อเวลาที่คนสองคนไม่เข้าใจ คนที่สามที่เข้าไปก็จะเจ็บในบั้นปลายเมื่อ 2คนที่มีความผูกพันกันมานานเข้าใจกัน เหมือนหมาหัวเน่าที่ไม่มีวันได้เปลี่ยนหัวเป็นสิ่งอื่น นอกจากหมาดีๆที่ไม่มีแม้ที่ให้ยืน ความรู้สึกฉันคงตายด้านอยู่ในเหตุการณ์ ความฝัน เธอรู้ดีว่าที่มามันเป็นอย่างไร ที่ไปมันจึงเป็นแบบที่เป็น ใครช่วยมาตบหน้าที่ชาชินสะบัดไปหาความสว่างซะที  เมื่อเป็นคนดีแล้วต้องถูกตอบสนอง แบบที่เป็น ฉันจะเลือกกลับไปแสนเลวให้ถึงที่สุดอีกครั้ง คงไม่ว่ากัน