กอดตัวเองยังไงก็ไม่อุ่น อุณหภูมิหัวใจมีแต่หนาว
อยู่คนเดียวมันนอนไม่ค่อยหลับ นอนลืมตาทุกคืนจนเกือบเช้า
บางวันที่เหนื่อยไม่อยากนึกถึงวันพรุ่งนี้เพียงรอคอยให้นาฬิกาทำหน้าที่ปลุกชีวิตยามรุ่งขึ้นในภวังค์อีกครั้งตามสัญชาตญาณ วันเวลาที่หายขาดไปแลกกับสิ่งที่หล่อเลี้ยงชีพไปกับการเสพสุขวัตถุและคุณค่าเทียมในชีวิต พักหลังมาอยู่นิ่งสงบการเคลื่อนไหวที่วุ่นวายในความสัมพันธ์ทับซ้อน วันที่เชียงใหม่เรียกหาในวันที่สายไปอีกครั้งทั้งชีวิตเส้นขนานบรรยากาศ การดำรงชีวิตการงานที่มาไกลเกินกลับไปจมอยู่กับสิ่งที่เป็นอดีต บางช่วงเวลาของชีวิตที่คิดว่าจะลงหลัก ที่คิดว่าแน่นอนกลับย้อนคิดว่าทุกอย่างเป็นเพียงจังหวะการคิดที่ไม่ลึกซึ้งพอ ไม่มีการกระตุ้นจากสถานการณ์รอบข้าง อนาคตไม่เห็น คนข้างกายไม่มี เหลือเพียงความสิ้นหวังท้อถอย จนชินชากับความจริง อยากจะเหลือใครซักคนให้คิดถึง ให้มีอยู่ถึงการต่อลมหายใจในโลกความจริง
ก็ แค่อยากเป็นคนที่อยู่ในเพลงเพลงนั้นตามที่หมายความถึง แค่นั้น...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น