รออย่างนั้นรอให้ฝันเป็นจริงสักครั้ง รออย่างนั้นก็ไม่รู้สักที ถ้าไม่เคยลองทำตามหัวใจจะรู้ได้ไงว่าเราจะไปได้ไกลซักเท่าไร
วันที่หัวใจห่อเหี่ยวโหยหา หักเห ไปตาม แสงสี สรรพสิ่ง สังสรรค์ แต่ไร้จุดหมาย สุดท้ายก็คงต้องกลับมาเป็นแบบเดิม ว่างเปล่า เศร้าสร้อย ปลดปล่อยความเหนื่อยล้า ทุกๆอย่างแล้วนับหนึ่งใหม่ในวันที่ฟ้าสีเทา
ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่ยังคงคิดวกวนอยู่ ทำไม ๆๆ เฝ้าถามตัวเองเรื่องเดิมๆ
จิตตกแล้วตกเล่า เข้าสู่หุบเหวใต้ทะเลดิ่งลึกไม่หวนกลับ อะไรทำให้เป็นแบบนี้
รู้อยู่แล้วแต่เพรียกหาเพื่อหวังว่าจะมีมือใครซักคนเข้ามาหยิบยื่นเพียงปลายก้อยแต่กลับว่างเปล่า ขัดแย้งหลีกหนีออกไปจากจิตใต้สำนึก
วันนี้ไม่ขอคิดอะไรนอกจากร่ำ เมรัยไปกับอากาศและลมแห่งเหมันต์เคล้าเสียงพูดคุย กับคนเคียงข้างที่มีพันธนาการ ไร้รูปแบบความสัมพันธ์ อีกวันที่อาจจะมีความสุขหลงเหลือแม้เพียงเศษเสี้ยว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น