วันศุกร์ที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

เข้าใจปอนะ

ฉันเข้าใจอะไรๆได้ดีเสมอ ไม่ต้องห่วงนะคะปอจ๋า บอกแล้วไงเรื่องของเราจะคิดถึงแค่วันนี้ พรุ่งนี้ไม่รู้มันจะเป็นยังไง หลับตาตื่นมาจะคิดถึงปอทุกวัน วันใดที่ไม่ตื่นก็คงจะไม่ได้คิดถึงปออีก

วันที่อยู่กับตัวเองและงานก็ยังคั่งค้างออกไปพบเจอผู้คนมากมายแต่กลับเหงาเดียวดาย อะไรมันหายไปจากหัวใจของเรา


มองไปที่ฟ้าไกลที่ดวงดาวคู่นั้นดวงตาของฉันเฝ้ามอง แสงที่เธอสัมผัสเชื่อมความคิดของเราให้ถึงกัน

เมื่อไรที่คิดถึงฉันให้รักแทนดวงตาฉันจะมาเจอเธอที่หัวใจ
ขอให้ปอมีความสุขในวันพิเศษกับคนที่ปอรักนะแล้วเราคงได้พบกันในเวลาที่เราต่างก็รู้ดี
ว่าไม่มีความคาดหวังอะไร แต่ในใจมันร่ำร้อง...บาย คิดถึงปอเสมอนะ (ดวงดาวที่นิ้วก้อย)

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น