อาหารญี่ปุ่นมื้อแรกของเราและหวังว่าคงไม่ใช่มื้อสุดท้ายนะคะ
ชีวิิตที่ขาดแรงจูงใจ มันกลับมาซู่ซ่ามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังจากไม่มีใครบ่นใครเตือนมานานแสนนาน
ใช้ชีวิตเสเพล หลงระเริงกับสิ่งที่เข้ามาตลอดเวลา วันนี้เหมือนได้สติ ทั้งที่ก็รู้อยู่ว่ามันเป็นยังไงก็ไม่เคยแน่ใจเท่านี้มาก่อนว่ามันใช่ ขนาดแม่และพี่สาวมึงยังไม่ฟังเลยแล้วเธอเป็นใครทำไมถึงหวังดีกับเราจัง แสดงว่าต้องมีนัยสำคัญอะไรบางอย่าง แล้วทำไมเราต้องเชื่อ ต้องฟัง สิ่งดีๆหลายอย่างกำลังเกิดขึ้น แต่สวนทางกับความเป็นจริง เพราะในวันพรุ่งนี้ ความจริงมันก็ทำร้ายความสัมพันธ์ของเราจริงๆ "แฟนปอมาหา" จบ...จุก
แต่เข้าใจมากกว่า ดีขนาดไหนที่ยังแบ่งที่ว่างให้ยืน ถึงแม้จะเป็นที่เล็กๆ เหน็บหนาวและอาจต้องยืนขาเดียวโดดเดี่ยวก็ตาม ไงก็ขอบคุณนะคะ จะอยู่ยืนแนบข้างขนานไปกับปอแบบนี้จนกว่าเส้นขนานจะมาบรรจบกันนะ คงคิดถึงปอน่าดู 2-3 วันนี้ ท่องไว้ เข้าใจ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น