เช้าที่ไม่มีฝนพรำมา ความเงียบเหงาปนหยาดน้ำตา วันเวลาดีๆกำลังจะจากฉันไป ไม่อยากตื่นมาพร้อมกับความฝันที่ซับซ้อน เช้าตื่นกับความรู้สึกดีๆที่จางหายไปสวนทางกับแสงอาทิตย์ที่ส่องลอดผ่านหน้าต่าง ชีพจรขับเคลื่อนอีกครั้ง ยังคงคิดถึงเรื่องราวเมื่อค่ำคืนวานผ่านไป ความสุขที่เฝ้าสังเกต คงไปเป็นตามทางที่เป็น ทำได้ดีที่สุดแค่ทำให้เรามีความสุขโดยสังเขป ผ่านบรรยากาศวันที่มีความหมาย เรียนรู้ผู้คนรายล้อมเก่าใหม่ไม่สิ้นสุด การเดินทางของหัวใจสิ้นสุดลง แต่มีบางคำตอบที่ยังตามหาคำถาม ไม่มีใครล่วงรู้ฟ้าดินแม้แต่เอกภพที่ไพศาลไม่อาจบอกกับตัวเองได้ว่าตัวข้าจะถึงวันสิ้นสุดวัฎจักรในระบบดาราจักรได้ฉันใด เศษฝุ่นมนุษย์ในดาวโลกตัวเล็กๆคนนึงก็คงไม่อาจบอกได้ถึงสถานะอนาคตที่วนเวียน สิ่งเก่าจากไปเพื่อรอคอยการมาใหม่ เฝ้ามองบทสนทนามากมายไม่มีความหมายเท่าสิ่งภายใน ความสุขที่สังเกตคือเพียงได้อยู่กับคนที่เรามีความสุขโดยไม่มีข้อแม้ถึงการต่อต้าน ธรรมชาติที่จะบอกว่าคนที่ใช่อยู่ใกล้ๆแล้วเป็นยังไง อยากหยุดความคิดที่มีเพียงแค่นี้ได้ไหม การเดินทางระยะไกลครั้งสุดท้ายมาถึงแล้วจริงๆ
ฉันเชื่อคุณค่าจิตใจนั้นเหนือกว่าสิ่งไหน...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น