ทำไมคนคนนึงถึงคิดถึงคนอีกคนนึงได้มากขนาดนี้

              วันที่อะไรๆดูเหมือนเป็นวันสุดท้าย วันที่ทุกคนต่างตื่นตระหนกไปกับเหตุการณ์ภัยธรรมชาติ วันที่บางคนสูญสิ้น สิ้นหวัง บางคนยังมีความสุขอยู่กับกิจวัตรที่คุ้นเคย บางครอบครัวกำลังเผชิญความสูญเสีย บางอารมณ์ที่นึกถึงก็เป็นเหตุแห่งธรรมชาติ หากนึกย้อนกลับคงไม่มีอะไรเที่ยงตรงซื่อสัตย์เท่าสัญญาจากธรรมชาติที่ ไม่มีคำว่าให้อภัย ไม่มีการลดหย่อน ผ่อนปรน มีเพียงการปล่อยวางและปลงเท่านั้น การต่อต้านไม่เป็นผล ชั่วโมงนี้มนุษย์ต้องถอย ยอมรับและปรับตัว วิถีชีวิตให้เข้ากับธรรมชาติดูจะเป็นแนวโน้มที่ดีกว่า 
         วันที่มีแต่ความคิดถึง คิดถึงคนคนนึงที่ไม่ได้มีสิ่งใดผูกพันกันมากมาย ไม่ได้มีช่วงเวลาร่วมกันที่เนิ่นนาน ไม่ได้มีสัญญาผูกมัดทางความสัมพันธ์ แต่ทำไมเธอถึงทำให้เราเฝ้าคิดเฝ้าห่วงหา ทั้งๆที่ไม่ได้รับสิ่งใดตอบแทนกลับมา มีแค่ความสุขที่ได้ทำได้บอกไปวันวัน ฉันไม่รู้เธอมีความสุขรึเปล่า แต่อยากให้รู้ว่ามันเหมือนขาดอะไรไปซักอย่างในชีวิตที่แสนน่าเบื่อ แต่แค่เวลาไม่นานทำไมความรู้สึกมันมากมาย ทั้งที่ไม่เคยได้อะไรกลับมาเหมือนที่เคยผ่าน จะเฝ้าคิดถึงไปทำไม จะเฝ้าทุกใจเมื่อไม่ได้เจอไปทำไม ในเมื่อเราต่างก็ยืนยันว่ามันเป็นแค่เพื่อนดี แต่ถึงเวลานี้ไม่มีกรอบหรือนิยามอะไรอีกต่อไป แค่ฉันสุขใจที่เรามีกัน พรุ่งนี้อาจไม่ได้พบอาจไม่ได้เจอกันอีก ไม่สำคัญ ฉันจะบอกว่าคิดถึงเธอทุกวันก็พอ ^ ^ 


เค้าคิดถึงมิ้งน้า...