ถึงเดิมบางบางคนระคนเหงา คิดถึงเงาเจ้านั้นวันฟ้าหลัว
ที่สุพรรณสุดเหงาเศร้าและกลัว ป่านนี้ตัวเธอนั้นทำอะไร
แล่นผ่านบ้านด่านช้างห่างเหินหา ยอดชีวาเจ้าคิดถึงพี่บ้างไหม
เช้าวันนี้เคลิ้มเหงาเปล่าหัวใจ จากมาไกลเชียงใหม่ไกลสุดตา
เฝ้าคิดถึงรอยจูบรูปและกลิ่น ระรวยรินอ่อนหวิวกับชิวหา
สองดวงเนตรของเจ้าพิจิตรา ดุจน้ำค้างหยาดฟ้ามาสู่ดิน
ผ่านทิวทุ่งกว้างใหญ่ไกลสุดแสน รวงข้าวแทนความคิดถึงคะนึงหา
น้ำท่าจีนแทนรักที่จากมา สุดเหว่ว้าขาดเจ้าในเงาจันทร์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น