โทร โธ่ โทร โถ

การที่ฉันโทรมา มาจากนิ้วสัมผัส การที่นิ้วสัมผัส จากสมองสั่งการที่สมองสั่ง มาจากหัวใจ โทร โธ่ โทร โถ

นอนแล้วเหรอคะ ไม่เป็นไรนะ ประโยคสั้นๆ แต่ก็เป็นอะไรที่ชินชา กับค่ำคืนที่เมามายไปกับฤทธิ์น้ำอำพัน 

ตายละวาเกย์เต็มไปหมด เพิ่งรู้ว่าเราก็ hot ในหมู่เกย์เหรอวะเนี่ย เหอๆๆ 

ยังไหวอยู่กับวันสุดท้ายของสัปดาห์แต่ไม่ใช่วันสุดท้ายของภาระทั้งตัวและหัวใจ ทั้งความจริงและความฝัน

เย็นนี้คงเป็นอีกวันที่น่าจดจำกับอาหารค่ำที่แสนธรรมดาแต่คงอบอวลด้วยความรู้สึกพิเศษที่แตกต่างกันในด้านความสัมพันธ์ที่แปลกไป ก็คงเป็นอีกวันก่อนที่จะต้องกลับมาสะสางสิ่งที่ผูกติดกับตัวเอง อยู่กับวันหยุดยาวๆที่แสนเดียวดาย อยากกลับไปหาแม่จัง แต่ก็คงต้องดูอะไรหลายๆอย่างที่เกี่ยวเนื่องกัน 

Nobody is perfect....to be continue

วันที่ฉันป่วย

คนที่แพ้ก็ต้องดูแลตัวเอง วันที่เปื่อย กับอาการเดิมๆทุกฤดูเหมันต์ ภูมิแพ้แท้จริงแล้วแพ้อะไรกันแน่ แพ้ความเหงารึว่าแพ้ความขาว เหอๆ

วันที่อะไรๆก็ผลักหักเหให้ทำอะไรตรงข้ามกับความรู้สึก

มันเป็น effect ของยาก่อนอาหารรึป่าวที่ทำให้ความนึกคิด วิตกล่วงหน้ากับสิ่งที่ยังไม่เกิด เมื่อความสัมพันธ์ต่างๆมันพรวดพราดรวดเร็ว ตรงกันข้ามกับอีกฟากฝั่งที่ หยุด ค้างคากับความสัมพันธ์ ที่มันเริ่มห่างไปตามตัวและหัวใจ มันเป็นกฏที่ง่ายดายของความสัมพันธ์ เนื้อตัวอยู่ใกล้ หัวใจแนบชิดมันก็แน่นอนที่จะเหินห่างไปกับคนที่หัวใจห่างหาย กายไม่เคยแนบกัน ไม่มีใครทรยศต่อกฏข้อนี้

คงต้อง Heal ตัวเองให้แข็งแรงทั้งตัวและหัวใจเพื่อเริ่มต้นใหม่ในวันที่แสงตะวันแรกยิ้มรับทักทาย บายนะคะ

วันที่พ่อไม่รับสาย

ถนนคนเดินในวันพ่อกับผองเพื่อนจากเมืองสองแคว ผู้คนมากมายรายล้อม เดินเตร็ดเตร่อยู่กันสองคทาชายนายหนุ่ม นานๆจะได้พูดคุยเรื่องราวเก่าๆความฝั่นใฝ่ในอดีตถึงอนาคตก็เป็นอีกอารมณ์ที่ขาดหาย

เพื่อนเอยเจ้าก็มีชีวิตที่ดีในรูปแบบแตกต่างกันไป ขอให้เพื่อนมีแนวทางที่ดีชัดเจนและเราคงกลับมาพบกันใหม่ สองสามวันกับการติดกับดักของอารมณ์ แต่ก็มีอะไรๆให้คิดในอีกมิติหนึ่ง เรื่องราวเ่ก่าๆในอดีตที่เมื่อพูดคุยเมื่อไรก็สนุกปากและรู้เท่าทันกันทั้งนั้น แต่วันที่โทรหาพ่อแล้วไม่ัรับสายตั้งหลายครั้งนี่สิ ก็ไม่รู้ชีวิตที่โดดเดี่ยวยังต้องการครอบครัวอยู่รึป่าว ต่างคนต่างมีชีวิตและกระทำตามกรรมที่ได้ก่อเป็นเงื่อนไขของธรรมาชาติที่แสนเที่ยงตรง

แล้วเรื่องหัวใจเราล่ะมันหายไปไหน คิดถึงน่ะคิดถึงตลอดแต่ในเมื่อคิดแล้วไม่ได้อะไรแถมยังต้องโดนแรงสะท้อนกลับมาทำให้ใจหดหู่อีก เหมือนเตะฟุตบอลอัดกำแพงยิ่งแรงเท่าไรมันก็จะกลับมาหาตัวเราเท่านั้น คงต้องอยู่นิ่งๆซักพักเพื่อปรับระดับหลายๆอย่าง การอยู่แบบรอคอยความหวังนี่มันช่างทรมานเสียชิบ

ฟังเพลง Lucky ของ Room 39 กี่ครั้งก็มีความสุขทุกที..... คิดถึงทุกคนที่ผูกติดกับวิญญาณด้านความหลงของผู้ชายที่ติดกับดักอารมณ์ของตัวเอง นะคะ  Pimnara & Nilvila

สัญญาณจากสิงค์โปร์

ค่ำคืนที่ว่างเปล่ารอคอยสหายแดนไกล จากเมืองสองแคว กว่ามึงจะถึงวอร์มคงปิดละล่ะ แล้วพรุ่งนี้วันพ่อเค้าจะขายเหล้ามั้ย เอาพวกมึงว่าละกาน

มีสายเข้าจากสิงค์โปร์ หลังการกลับมา อาจมีอะไรๆเปลี่ยนไปไม่มากก็น้อย ไม่อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรกับเธอคนนี้หรือเป็นแค่น้องที่เค้าต้องการที่ปรึกษาในช่วงเวลาเลวร้าย หรือตั้งใจที่จะเลวร้ายจึงมาคุยกันแบบนี้แต่ก็ช่าง จะอะไรก็ตามมันก็เป็นสิ่งที่ดีที่เข้ามา

คงไม่มีใครสนิทใจกับความบกพร่องในความสัมพันธ์ อีกคนตั้งใจที่จะเข้าไปแต่ไร้ผล อีกคนไม่ได้ตั้งใจแต่เหมือนกับว่าจะมีอะไร

คนบนดอยจะเป็นยังไงบ้างน้า จะคิดถึงคนข้างล่างบ้างรึป่าว ดูจากทรงแล้วเค้าคงมีความสุขกันดี เตรียมฮันนีมูน เหอๆๆ ตลกไม่ออกนะมึงเนี่ย

ยังจะโทรมาชวนไปแรดอีกนะคะน้องฟ้าพี่เจ็บคอจ้าไม่ไหวจริงๆ แล้วไม่ต้องมาบอกว่าโสดพี่เบื่อ

ที่ว่างระหว่างนิ้วมือ จะมีไหม...

บางทีพระเจ้าอาจสร้างที่ว่างระหว่างนิ้วมือของเราเพื่อที่จะรอมืออีกมือของคนอีกคนหนึ่งมาประสานแนบไปกับมือของเรา วันนั้นจะมีมั้ย...

วันที่กลับมาทำอะไรๆ วกวนซ้ำเดิม ส่วนหัวใจไม่มีมันคงติดตามใครคนหนึ่งที่เค้าคงมีความสุขกับคนของเธออยู่บนที่สูงแต่ไม่เหน็บหนาวทางหัวใจเหมือนคนที่อยู่บนพื้นราบ

คงไม่มีอะไรที่ต้องค้นหาอีกแล้วกับผู้ชายอย่างเรา มันคงเร็วไปกับความสัมพันธ์ไม่ถึงสองเดือน แต่ในมุมกลับถ้าเป็นปอก็คงไม่รู้จะคุยอะไรอีกกับผู้ชายแบบนี้ มันผุพังไปด้วยอดีตและตัวตนที่ขมขื่น หักเห อารมณ์แปรปรวน หรือจะจบที่ตรงนี้ ไม่มีมิติในใจอีกด้านที่มองอะไรๆในแง่ดีบ้างเลยเหรอวะเราเนี่ย ก็เค้าไปเที่ยวกับแฟนมึงไปเดือดร้อนอะไร มึงเป็นใครไอ้บ้า รู้ซะมั่งดิ

ทำไมต้องจบลงที่การแดกเหล้าทุกครั้ง และก็ไม่เคยเข็ดที่ต้องแอบรักแอบคิดถึงแฟนคนอื่นอาจเป็นเพราะ

"เหล้าทำลายแค่ตับ แต่ไม่ได้ทำลายหัวใจมั้ง"

ไม่มีใครรู้วันแรกของวันที่เหลืออยู่จริงๆ

แล้วสิ่งที่แปรผันมันก็ผันผวนวกกลับมาในแนวทางที่ต้องเตรียมจิตใจและร่างกายให้พร้อมเพื่อรองรับเหตุการณ์ที่แสนสันดาน สรุปมึงจะเอาไงกันแน่ จบ

ค่ำคืนแห่งดวงดาวกับเวลาแค่ 2 ชั่วโมงกลับมีความหมายกับสองชีวิตที่เรียงร้อยถ้อยคำ พรั่งพรู เนิ่นนานที่มีความสุขกับสิ่งที่เป็นความพึงพอใจของ 2 ดวงดาวที่ล่องลอยในมิติแห่งความสัมพันธ์ที่แตกต่างซ่อนเร้น แอบลับลวงพรางแต่เปิดเผยในแง่ความรู้สึก ประหลาดกับสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นพร้อมยินยอมหรือถูกจิตใต้สำนึกบังคับให้ตอบสนองสิ่งที่อยู่ต่อหน้าด้วยสายตาแผ่วเบาในแววตา สุดคำบรรยายในเจตนาที่เราต่างรู้ มันเกินคำอธิบาย จบและหยุดความสัมพันธ์ในความเป็นจริงไว้เพียงค่ำคืนนี้มันคงจะดีแต่เมื่อต่างฝ่ายพร้อมที่จะถูกกระตุ้นเรียกร้องเมื่อนั้นเราจะกลับมาสบตากันอีกครั้งมนค่ำคืนที่มีแต่ดวงดาวของเรา จะคิดถึงปอนะ

ถอยกลับออกมาจากห้วงใจกลางความสงัด ยังพบเจอข้อความจากคนที่เพิ่งผ่านเขามาแนบความรู้สึกพิเศษที่ต่างก็รับรู้ถึงครรลองของเธอที่ไม่สามารถก้าวข้ามความอิสระในการใช้ชีวิตได้ เที่ยวให้สนุกนะคะ เอาลอดช่องสิงค์โปร์มาฝากด้วยนะคะ จะคิดถึงเสมอจนกว่าวันที่ความสัมพันธ์มันจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น
และสุดท้ายก็ไม่มีข้อความสุดท้าย

จนกว่าจะพบกัน จงทำทุกวันให้มีความสุขเพราะเราไม่มีทางรู้ว่าวันไหนจะเป็นวันแรกของวันสุดท้ายที่เราจะมีสติสัมปชัญญะ อยู่บนโลกนี้

สุดสัปดาห์ที่ต้องจริงจังซักที

สุดสัปดาห์ที่หลายๆคนมีวันหยุดยาวสามวันอยู่กับครอบครัว ท่องเที่ยวตามที่ใจปรารถนา แต่คนบางกลุ่มต้องตรากตรำทำงาน และก็มีคนบางส่วนของสังคมไม่ได้หยุดพักผ่อนเพราะเก็บสะสมเรื่องราวความยุ่งเหยิงของงานที่ค้างคาอยู่กับเงื่อนเวลา ที่จะต้องทำให้เสร็จควบคู่กับภาระขาจรที่มาจากความควบแน่นของงานหลายดานที่ไม่เป็นหมวดหมู่ไร้ะเบียบ ฟางเส้นสุดท้ายที่มีมากมายหลายเส้น มันพรั่งพรูออกมาพร้อมกับความสิ้นหวัง จากเรื่องราวของความรัก

ไ้ร้ซึ่งความเห็นใจจากคนใดรายล้อม นี่อาจจะเป็นรอยต่อครั้งสำคัญที่ทำให้ความคิดความอ่านกลับไปสู่จุดดิ่งแนวแนวที่แบนราบทางอารมณ์อีกครั้ง

ติดอยู่กับเวลาที่ต้องทำให้จบลงมาไกลเกินจะไปพร่ำเพ้อแล้ว ทำซักทีเถอะ