ความว่างเปล่า

             บางคนบอกว่าความว่างเปล่า คือ การไม่มีอะไร การไม่มีตัวตน ไม่มีความรู้สึกต่อสิ่งที่มากระทบ บางทีอาจหมายรวมถึงการมองไม่เห็นอนาคตวันพรุ่งนี้ ความว่างที่ว่านี้ไม่มีอยู่จริงในภาคปฎิบัติ เมื่อใดที่มนุษย์ยังดำรงชีพหายใจ ใช้ชีวิตปกติล้วนมีอารมณ์และความรู้สึกเป้นตัวกำหนด แต่ละวันที่เรากินอยู่หลับนอนพบปะผู้คน ใหม่เก่า อดีตปัจจุบันและอนาคตผสานประโยชน์ร่วมกันทำงาน ความว่างเปล่าที่เรากำหนดขึ้นเองนี้ไม่มีอยู่จริง เพราะวันนึงที่เราผ่านความว่างเปล่านั้นมาได้ก็จะพบว่าความรู้สึกนึกคิดต่อสิ่งนั้นหาใช่ความรู้สึกว่างเปล่าไม่ มันคือการระลึกถึงและหากจะยังวนเวียนอยู่กับเรา ทั้งเบื้องหน้า ความจริงและความฝันของเราต่อไป เซลล์สมองเราไม่ได้ถูกสร้างเพื่อทำลายความทรงจำได้ด้วยตัวเอง บางสิ่งที่อยากจำเรากลับลืม บางสิ่งที่อยากลืมเรากลับจำ นี่คงเป็น algorithm  ของสมองคนเรา

             เราคงเลือกจดจำสิ่งที่งดงามในความสัมพันธ์ทุกรูปแบบเพื่อตอกย้ำหัวใจและความรู้สึกให้ดำเนินต่อไปอย่างมนุษย์มนาที่เค้าทำกัน คงดีเสียกว่าหลอกตัวเองว่ามันคือความว่างเปล่าแต่ในใจยังครุกรุ่นด้วยความรู้สึก สัมผัส ความทรงจำที่ไม่เคยตายไปจากเราแม้เสี้ยววินาทีที่คิดถึง