หัวใจนักปราชญ์ สุจิปุลิ ที่พูดกันบ่อยในทางพระพุทธศาสนา เครื่องมือฝึกฝนทักษะต่างๆให้เด่นชัดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการรู้จักฟังมากกว่าการพูดพร่ำเพรื่อไร้สาระ การรู้จักคิดไตร่ตรองอย่างมีเหตุมีผล การรู้จักถาม สงสัย สืบค้นข้อมูลเพื่อค้นหาความจริงของปัญหา และสุดท้ายเขียน จดบันทึกร้อยเรียงความเข้าใจเผยแผ่ให้ผู้อื่นได้รับประโยชน์
ช่วงวัยมีส่วนสำคัญในการเสริมสร้างต่อเติมความเป็นปราชญ์ เมื่อครั้งยังเด็กเรามักจ้อพูดสนุกปากกับเพื่อนๆในเรื่องที่พบเห็นโดยไม่มีสาระขันอะไร เมื่อเวลาผ่านไปเรื่องราวเหล่านั้นก็เลือนลางลบหายไป เราไม่่ค่อยยอมฟังไม่ยอมลดลาวาศอกกัน แต่เมื่อผ่านเรื่องราวต่างๆเรายอมมากขึ้น ยอมฟังยอมถอย จึงเอื้อต่อการคิดตั้งคำถามและมีเวลาบันทึกเรื่องราวต่างๆมากขึ้น มีคนเคยบอกว่าการอ่านสิ่งที่คนอื่นๆเขียนเหมือนเราได้อ่านความคิดของคนอื่น แต่ถ้าเราได้เขียนหนังสือที่เป็นเรื่องราวของเราเหมือนเราได้อ่านความคิดของเราเองได้ทบทวนสิ่งที่เรากำลังคิดสนองตอบต่อเหตุการณ์ชีวิตประจำวันหรืออะไรที่มากระทบรู้เท่าทันการเปลี่ยนแปลงของจิตใจตัวเอง
บางจิตที่อ่อนไหวต่อการกระทบกระเทือนทางอารมณ์รักใคร่ หรือใกล้ชิดจนเกิดข้อคำถามก็น่าสงสารความรู้สึกที่ถูกล้อเล่น แต่แท้จริงเบื้องลึกคือจิตใต้สำนึกที่อยากกระทำแต่เรื่องราวมันไม่ประติดประต่อและทัศนคติต่อชีวิต ความรักเราก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ความเลวทรามไม่ควรคู่กับความดีงามการสรุปแบบนี้อาจทำร้ายคนที่เคยเคียงข้าง รอยจูบ ความทรงจำที่ผ่าน มันคือสิ่งดีๆที่รอการไตร่ตรองพิสูจน์อีกมากมาย ชีวิตเรามีอะไรต้องทำอีกมากมาย อย่าใส่ใจกับอารมณ์ความรู้สึกจอมปลอม มันจะมีที่ทางของมันเอง และเราจะอยู่บนโลกนี้กันได้ต่อไป แม้ไม่มีกันก็ตาม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น