ธรรมชาติไม่เคยปราณีและให้อภัยมนุษย์ฉันใด ก็ฉันนั้น
ไม่มีคำอ้างใดให้กับฟ้า น้ำ อากาศ
ดั่งธาราพาเงามัจจุราช ช่างเกี้ยวกราดหวาดหวั่นไปทั้งผอง
สองฟากฝั่งแม่น้ำลำตะคอง นั่งเหลียวมองสะท้อนย้อนดูเงา
มนุษย์นี้ทุกข์เข็ญยากเย็นแสน บนดินแดนอุดมสมประสงค์
ต้องสิ้นเนื้อประดาตัวทั่วทุกองค์ หนาวนี้คงสะท้านปานขาดใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น