วันจันทร์ที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2554

1 เดือนกับอัมพวาและการพบหน้ากันครั้งแรก

        อาจไม่มีช่วงเวลาที่ต่อเนื่อง แต่ผ่านมา1เดือนแล้วสินะที่เราได้พบและได้เจอกันไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มารู้จักกันอีกครั้งในสถานการณ์ที่ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีความคาดหวังที่จริงจัง แต่การได้เรียนรู้จากเธอทำให้ฉันเปลี่ยนในหลายๆมิติ การได้มีเวลาทบทวนถึงสิ่งที่ผ่านมาตลอด 1 เดือนกว่าที่เราเริ่มคุยและพบเจอกันคงพอทำให้ช่วงเวลาเงียบเหงานี้มีคุณค่ามากขึ้น เธอคิดเหมือนฉันไหม...


        ไม่อยากให้เธอต้องรู้สึกเหงาว้าเหว่ อยากให้รู้ว่ายังมีกันอยูุ่ทุกวัน บางวันอาจน้อยบางวันอาจมากแต่มันก็จะไม่เลือนหายไปจากนี้ ผู้ชายคนนี้ไม่มีอะไร อาจไม่คิดไม่หวังสิ่งใดรอบกาย มีแต่เพียงความทรงจำดีๆระหว่างเรา และเสียงเพลง เสียงดนตรีปลอบประโลมใจให้พ้นวันต่อวัน ขอบคุณนะที่เข้ามาเติมเต็มในช่วงเวลาที่สำคัญของชีวิต สัญญาว่าจะเก็บรักษาความทรงจำดีๆและทุกวันของเราให้สวยงามไปตลอด ขอแค่ไว้ใจและอย่ากลัวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นจากนี้ไป


First memory







ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น