ยิ่งสูงยิ่งเหงา

            ความสูงไม่ได้การันตีความหนาวเหน็บ บ่อยครั้งยิ่งสูงเท่าไรจิตใจกลับร้อนรนเท่ากัน
            ความรักไม่ได้บอกถึงความมั่นคง  บ่อยครั้งที่เรารักเพราะเหตุผลที่เราควรอยู่ด้วยกัน
         
            เมื่อเราพบเจอสิ่งใหม่ มักจะตื่นเต้นขวนขวายที่จะอยู่กับมัน จนลืมสิ่งเก่าๆไปชั่วขณะ
            เมื่อสิ่งใหม่จากไปเราจึงกลับมาให้ความสำคัญ ใคร่ครวญกับสิ่งเก่าๆ ไปชั่วขณะหนึ่ง

            สายลมพัดพาความหนาวเข้ามา แต่ไม่ได้พัดเอาความเหงาเราออกไปด้วย
            สายลมอาจพัดพาใครซักคนเข้ามา แต่เค้าก็อาจไม่ได้ทำให้เราเหงาน้อยลง

            กี่ครั้งที่พรหมลิขิตทำงานผิดพลาด กี่ครั้งที่สัญชาตญาณทำเราจากกัน
            กี่ครั้งที่โชคชะตาเลือกที่จะอยู่ตรงข้ามกับเรา
            กี่ครั้งที่เราไม่อาจได้พบเจอคนที่อยู่ในใจเราเสมอได้อีกต่อไป

ภายใต้ท้องฟ้าสีดำ

ถ้าหากการพบเจอสิ่งหนึ่ง ที่สวยงามกว่า สิ่งใดๆที่ผ่านมา ตราบชั่วเวลา
สิ่งที่เป็น ยิ่งกว่าสิ่งได ที่เกินอธิบาย ตรงคำที่มี ที่เกินรับรู้ ด้วยการมองเห็น ด้วยตา
ถ้าหากจะมีใครซักคน เดินเข้ามา ในช่วงเวลาความยากเย็น ที่ฉันเป็นอยู่
และคนคนนั้น ได้ทำให้รู้ ว่าการมองเห็น ไม่ใช่ทุกอย่าง
และคนคนนั้น จะโอบมือฉันประคอง ภายใต้ท้องฟ้าสีดำ

จงปิดตาลง และหยุดภาพนี้ ที่มีเราอยู่   ลองปิดตาดู และปล่อยให้ความรู้สึก พาเราหนีไป (ภายใต้ท้องฟ้าสีดำ)  ภาพงดงามที่เกิดจากใจ ย่อมมีความหมายเกินกว่า ด้วยการรับรู้ ที่เกิดจากตา อาจมีความหมายสูญเปล่า

นางฟ้าจำแลง

           ทุกสิ่ง ผ่านมาแล้วผ่านไป บางทีการอยู่นิ่งๆแล้วปล่อยให้สิ่งต่างๆใหลผ่านตัวเราไปอาจทําให้เราเข้าใจในสิ่งที่กําลังดําเนินไปมากกว่า การพยายามฝืนฝ่าสิ่งมากมายที่เราไม่เข้าใจอยู่และต้องการจะเอาชนะความไม่เข้าใจไปให้ได้ (ขอบคุณพี่เล็ก greasy cafe)

โฉมเอยโฉมงาม อร่ามแท้แลตะลึงได้เจอครั้งหนึ่ง เสน่ห์ซึ้งตรึงใจ
ครั้งเดียวได้ชม สมัครภิรมย์รักใคร่
พันผูกใจไม่ร้างรา
น้ำคำลือเลื่องไปทั่วทั้งเมืองนานมา
ชมว่าวิไลงามตาดังเทพธิดาองค์หนึ่ง
มาเห็นเต็มตาพลอยพารำพึง
ติดตรึง ชวนให้คะนึงอาจิณ

เห็นเพียงนิดเดียวให้ซาบเสีย วิญญา
ได้ชมโฉมหน้าดังหยาดฟ้ามาดิน
โสภาท่าทางดูช่างสำอางงามสิ้น
คำที่ยินยังน้อยไป
หรือว่าชาติก่อนนางได้รับพรของใคร
คงสร้างผลบุญยิ่งใหญ่ จึงได้วิไลงามตา
นางฟ้าองค์ใดแปลงกายลงมา
จึงงามดังเทพธิดาลาวัณย์

              ภาษาที่งดงามสละสลวย ไม่ว่าจะผ่านกาลเวลามายาวนานเพียงไหนก็ยังคงติดตรึงอยู่ในผู้ที่ชอบเสพ จริตเยี่ยงนี้

วัฎจักร วงปีที่ 5

             และแล้วก็วนมาอีกจนได้กับสิ่งที่เป็นพลวัต เหมือนเมื่อ5ปีที่แล้ว แต่เราคงทำอะไรไม่ได้ดีไปกว่านี้ด้วยสิ่งต่างๆรัดตัว หวังว่าการมีภูมิต้านทานจะช่วยเยียวยาทุกอย่าง ฝากไว้และเอาใจส่งไป เข้มแข็งไว้ทุกอย่างจะผ่านไปอีกครั้ง

ชายในฝัน เงาในน้ำ เหมือนเมฆลอยอยู่ในอากาศ
ดุจความรัก ที่ไม่เอื้อมอาจ แหวกสายธารไปใกล้ชิดกัน
เมฆบนฟ้าคอยตั้งเค้า เปลี่ยนรูปเงาไม่ยอมหยุดนิ่ง
ใจของคนไหวกว่าทุกสิ่ง เปรียบปอยเมฆผกผันเพียงชั่วยาม

ค่ำบางคืนไม่กล้าเมา แต่คืนนี้เราไม่เมาไม่ได้
เพราะความรักที่พลัดพรากไป ยากเกินใจจะตัดได้ลง
คงเป็นเพราะสวรรค์ไม่ส่ง นรกไม่สร้าง รักจึงจางล้างใจ
เหลือแต่ตัวบาดรักท่วมกาย หล่นจมลงในสายธารที่สิ้นหวัง

กิ่งไผ่ไหวเอน พัดไปตามกระแสลม
ในราตรีที่ขื่นขม โต้สายลมเพียงลำพัง
น้ำค้างพร่างพรู คล้ายหยั่งรู้ความอ้างว้าง
ของราตรีที่เปราะบาง หยาดน้ำค้างต่างน้ำตา

ดอกไผ่บานพยานแห่งรัก บานเพื่อลาจาก เจ้าจงปล่อยวาง
ความเข้มแข็งจะคอยเข้าข้าง ความอ่อนแอจะต้องแพ้พ่าย
ดอกไผ่งามเบิกบานในใจ ยังเฝ้าเก็บไว้เพื่อใครคนนั้น
นานเท่าใดคงไม่สำคัญ จะคอยเติมฝันถึงวันที่ดอกไผ่บาน

เพลงที่สร้างแรงบันดาลใจพลังความหวังในทุกมิติ ขอให้ทุกคนที่นั่นปลอดภัยผ่านไปด้วยดี 

I love mom

รักของเราและกระเพราตับ

        วันที่แม่ป่วยหนัก วันที่เราไม่ได้พบกัน วันที่ดวงอาทิตย์ยังตกในทิศทางเดิม ตลอดชีวิตที่มีการเปลี่ยนแปลงมากมาย มีทุกข์สุขวันต่อวัน ความห่วงใยถ่ายทอดมาทางพันธุกรรมเราหลีกเลี่ยงที่จะไม่แสดงความรู้สึกไม่ได้ ต่อผู้ที่เป็นมารดา การเจ็บป่วบทุกข์ทนเป็นเรื่องของสังขารหากแต่การก่อเกิดนั้นมีเรื่องราวร้อยพัน กับการฝืนความสุขอย่างง่ายๆ หวังว่าจะดีขึ้นและเป็นปกติเพราะถ้ามีเหตุการณ์รุนแรงคงต้องแยกย้ายกลับสู่ภาระรับผิดชอบที่แปรเปลี่ยนชีวิตอีกครั้ง ยังไม่อยากเบนเข็มจากสิ่งทีเป็นอยู่ ได้โปรดอยู่ในเส้นทางต่อไป ขอให้แม่หายดีเร็ววัน อนาคตที่เหมือนระเบิดเวลา วิจารณญาณที่แฝงความน่าจะเป็นที่สูงส่งมันบอกมาตลอดว่าคงอีกไม่นานหากไม่รีบทำไม่รีบเดินคงต้องกลับไปอยู่พบเจอกับอะไรที่ไม่เคยหมายปอง ฉันหวังว่าฉันคิดหรือจินตนาการผิด วันที่ความคิดถึงห่างไกล รู้ว่าความรักจากอีกฟากฝั่งก่อตัว ขอให้ทุกคนที่พบพานผ่านมาไปกับคนที่ชื่อเจตน์นทีคนนี้ พบเจอแต่สุขสมหวัง แม้เราจะไม่ได้ไปต่อแต่ขอให้รู้ว่ายังระลึกถึง พรุ่งนี้ตะวันก็จะยังขึ้นในทิศตะวันออกเหมือนเดิมและฉันก็ยังคงรับแสงจ้า ศรัทธา ความรักจากใครซักคน และหวังว่าจะเป็นเธอคนถัดไป

ในวันที่แพนเลิกเป้

              วันที่มี24ชม. เท่าเดิมแต่มีสิ่งอย่างหลายอันที่ต้องทำมากกว่าวันวานที่ผ่าน เรื่องราวรอบตัวสังคมที่หมุนผ่านเปลี่ยนทิศทางจนบางทีเราอาจยังไม่ทันได้ตั้งหลัก การรับรู้สิ่งที่สะเทือนต่อชีวิตรอบข้าง การวางหมากเงื่อนเวลาสำหรับเดือนต่อไป สามเดือน ปีต่อไป เป็นไปอย่างเข้าใจสภาพตามวิถีทางที่ยืดหยุ่นต่อไป การกลับไปซึมซับบรรยากาศครานี้คงได้ต่อเติมสายสัมพันธ์ทางวิชาการ การงานในบั้นปลาย เมื่อวันที่ท้องฟ้านิ่งสงัดเมฆหมอกจากหาย ทุกอย่างรอบกายกลับสู่ปกติสุขทางอารมณ์ สังคม ครอบครัว วันที่การฝึกฝนก่อตัวของความเชี่ยว เราคงได้กลับไปทำอย่างที่ฝันตั้งใจ
              การเกิดมาของคนชั่วชีวิตนึง ไม่ได้มาอยู่ยืนยาว เราแค่มายืมโลกนี้ใช้เพื่อสร้างสิ่งภูมิใจบางอย่าง ไม่กอบโกยเก็บไว้ แต่ใช้มันไปในด้านกว้างขนานกับมิตรภาพความกตัญญู ตอบแทนสิ่งที่ส่งเสริมให้เป็นเรา หาความสุขใส่ตัวในแบบที่เราเป็นไม่เดือดร้อนใคร ยิ่งใหญ่ในกรอบที่เราทำได้ ยังประโยชน์ให้แก่คนรุ่นหลังสืบไป ไม่ฟุ้งเฟ้อ เรียบง่าย แต่ลุ่มลึกตามวิถีทาง
             
              ความสุขจากชีวิตที่ผกผัน มีอยู่ทุกวันตรงตะวันขึ้นที่ขอบฟ้าเดิม อยู่ที่เรามองอยู่ที่เราจะเห็น
              ความสุขง่ายๆกับอ้อมกอดการอยู่เคียงข้างลมหายใจ ความห่วงใย ร่างกายสามัญชนคนธรรมดา
              ความผูกพันที่ใช้สัญชาตญาณ หลีกหนีทฏษฎีที่ขัดแย้งคิดมากวกวนก็ค้นให้พบความสุขได้...
              เช่นกัน

วิศวกรรมจากสรวงสวรรค์

            มีหลายทฤษฎี หลายลัทธิ โจมตี พยายามข่มขืนความเชื่อเกี่ยวกับการกำเนิดของจักรวาล บ้างว่ามาจากการรังสรรค์ของพระผู้เป็นเจ้า การปั้นเสกของบิดาศาสดา ศาสนามากมายนิกายที่แตกแยก ในมุมดาราศาสตร์การระเบิดครั้งใหญ่ Bigbang (ไม่ใช่ Bigbag ป้องกันน้ำท่วม) ผสานกับ supernova(มหานวดารา) ที่ต่อมาเป็นการกระจายพลังงานจากดาวฤกษ์ที่แตกดับสิ้นอายุขัย ความยิ่งใหญ่ยาวนานของดวงดาว ยังไม่มีสิ่งใดยั่งยืน เทียบกับชีวิตที่ก่อตัวโดยอะตอมล้าหลังประวัติการก่อเกิด แทบไม่มีคุณค่าและไม่อาจเทียบอัตราการสะสม แรงดึงดูดคือสิ่งที่สร้างสรรพสิ่งในทฎษฎีห้องทดลอง ภายในห้องพื้นไม้ใส่ลูกแก้วเหล็ก แต่หากห้องทดลองแบบจำลองที่ว่านี้มีอนุภาพแห่งความเป็นไปได้ได้มากกว่า ไม่มีใครล่วงรู้อดีตจากนิมิต มีแต่ตาที่ส่องถึงการเชื่อมโยง ตามหลักเหตุผล จนผ่านยุคสมัยมากมาย ความเชื่อกับมนุษย์ก็ยังเป็นของเล่นคู่กันมานานนม จิตวิญญาณ จากแหล่งความรู้ การดำรงตนในแนวทางที่ จิตใจ สิ่งรอบตัวกำหนด ไม่มีแบบแผน ทุกสิ่งถูกกระตุ้นด้วยสภาวะที่ไม่พึงประสงค์ สภาวะที่เลือกกำหนดโดยจิตตนและจิตของผู้อื่น อาจเทียบได้กับการก่อกำเนิดของดาวเคราะห์น้อยใหญ่นับล้านๆกาแล็คซี่ ดาวใหญ่น้อยที่เกิดขึ้น ดำรงอยู่และดับสลายกลายเป็นหลุมดำ (black hole คือเทหวัตถุในเอกภพที่มีแรงโน้มถ่วงสูงมาก) ดูดกลืนทุกสิ่ง
            เหล่านี้ถ้าอุปมัยการก่อกำเนิดอาจเทียบเคียงได้กับการรังสรรค์ของพันธุวิศวกรรมจากสรวงสวรรค์ดั่งเช่นความเชื่อของกรีก ยิวหรือแม้แต่ตะวันออก หากแต่ความเชื่อนั้นทำให้สิ่งดีงามจรรโลงโลกใบนี้ได้ ความรักในการเกื้อกูลของมนุษย์ การมายืมใช้โลกของตนเพียงชั่วคราว เสพสุขแล้วจากไป การละทิ้งไว้ซึ่งประวัติศาสตร์ การเป็น การอยู่ ที่มีเนื้อหนังลมหายใจ เข้าสู่การดับของกายหยาบ จิตที่เป็นสุขจากการปล่อยวาง มีหลายคนที่ยังไม่เข้าใจ และเสพสุขต่อไปโดยไร้สิ่งเชื่อมต่อกับ สัญญา เวลา รวมถึงตัณหา กิเลสเบื้องต้นที่ เรา หรือใครๆถวิลหาตลอดช่วงเพลาที่จุติบนเอกภพ
         
            ความรู้ที่ยิ่งใหญ่ สิ่งมากมายซับซ้อน การก้าวล่วงผ่านมาพานพบกับสุดทางสุดท้ายของการใช้ชีวิตความสุขที่เราหาได้จากการเคลื่อนที่ของร่างกายจิตใจ ผ่านประวัติศาสตร์ผู้คนที่เมื่อถึงวันรุ่งขึ้นมันก็คือวันเก่า เราเดินทางไปพร้อมกับวันใหม่ๆ ความหวังและความหลังให้ผลต่างกันในมุมมอง

           ผู้ใดมีรักอยู่เสมอเหมือนย่อมก่อเกิดความหวัง
           ผู้ใดมีความหลังย่อมเกิดแต่รักที่เป็นทุกข์

           และ เรามักจะมีความหวังในสิ่งที่เรารัก แต่บางครั้งเราก็รักในสิ่งที่ไม่มีหวัง