วันอาทิตย์ที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

อีกหนึ่งอาทิตย์ที่หนักหนาสาหัส

นับไปอีก7วันที่ไม่ธรรมดาที่เราจะต้องผ่านสิ่งต่างๆไปด้วยการมีสติ ความพร้อมหลายๆอย่าง ขอพลังจงอยู่กับตัวเราและท่านนะ อะไรที่มันจะถาโถมเข้ามาก็ขอให้ผ่านลุล่วงไปได้ด้วยดี มันไม่มีเวลาให้เรารอคอยอีกแล้ว ต้องบอกตัวเองซักทีว่า ต้องทำให้เสร็จ และบริหารทุกอย่างให้แล้วเสร็จในเวลาที่จำกัด ปอจ๋าขอกำลังใจหน่อย รู้มั้ยว่าใจอ่อนแอทุกครั้งที่เราได้พบกัน แต่จะขอดึงมันมาเป็นกำลังใจเล็กๆให้ก้าวผ่านสิ่งต่างๆในช่วงเวลาสำคัญนี้ ขอเถอะขอนะคนดี อย่าเพิ่งเดินหนีไปไหน

ขอแค่เสียง คำพูด เล็กน้อยจากเครื่องมือที่ชื่อว่าโทรศัพท์ ก็เพียงพอต่อลมหายชายในเงาจันทร์คนนี้แล้ว ฝันดีนะคะ

วันเสาร์ที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

ตื่นแต่เช้า ปลุกตัวเองด้วยเพลงเพราะๆซักเพลงนึง

ตื่นแต่เช้า เพราะมีเสียงปลุกจากลำพูน หรือเธอกำลังรักษาน้ำใจหรือ เธอได้ใคร่ครวญถึงสิ่งต่างๆที่ดีๆตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาแล้วมันเป็น effect ที่เราได้รับ แต่ถึงจะเกิดจากอะไรก็ช่างมันก็เป็นสิ่งที่ดีๆที่เกิดขึ้น แค่ความสุขจากเสียงโทรศัพท์เล็กน้อยก็ทำให้จืตไร้สำนึกได้ตื่นขึ้นจากการหลับไหล ไม่ว่าเธอนั้นจะตอบสนองด้วยจิตใต้สำนึกหรือจิตสึกนึกระดับก็ตามมันคือสิ่งที่เราโหยหาไม่ใช่หรือ หรือจะเป็นการประคับประคองความสัมพันธ์แบบเกื้อกูลกันแน่ มีอะไรที่เราพอจะช่วยเหลือในสิ่งที่ดีๆเราก็เต็มใจอยู่แล้วไม่ต้องห่วงและคำนึงถึงมารยาทนับจากนี้ ขอให้จิตใต้สำนึกของเธอที่อยู่กับเราจงทำหน้าที่ของมันต่อไป ถึงในความเป็นจริงแล้วจิตสำนึกของเธอจะผูกติดกับคนรักของเธออย่างแยกกันไม่ออก แต่ขอแค่เสี้ยวนึงของความคำนึงคิดถึงสิ่งที่ดีๆระหว่างเราบ้างในบางเวลา ก็พอ...

Sub conscious mind in My mind and you นะคะ ปอ

วันศุกร์ที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

ความสัมพันธ์แบบกราฟเส้น

ขึ้นๆลงๆกระชากอารมณ์รักให้แหลกเหลวไปตามใจเธอจริงๆเล๊ย
ปากก็พร่ำว่าเพื่อนแต่ที่เธอกำลังแสดงออกมันทำให้ใจเตลิดไปถึงไหนต่อไหนรู้บ้างมั้ยว่าคนที่ไม่มีใครมันเป็นเอามากนะ แต่เธอก็ยังอยู่กับคนของเธอ ไม่ได้โทษเธอที่ทำแบบนี้เพราะมันก็เหมือนเป็นการหล่อเลี้ยงหัวจิตหัวใจของคนตายซากให้มีชีวิตชีวาขึ้นมา แต่มันขาดๆหายๆ เกินๆไม่พอดีซักทีกับความสัมพันธ์แบบตลาดหุ้น แล้วเมื่อไรล่ะอีก ปีอีก2ปี หรืออีกกี่ปี ในทางทฤษฎีแน่นอนมันรอได้ แต่ในทางปฎิบัติแล้วจิตใจ บรรยากาศ ความเหงา และสิ่งจูงใจมันเป็นปัจจัยแวดล้อมให้เราทำไม่ได้

ปอจ๋าทำไมต้องเข้ามาทำให้เค้าต้องเป็นแบบนี้ คืนความอ้างว้างเดียวดายที่ไร้ความโหยหา และคิดถึงแต่ปอคืนมาได้มั้ย ถ้าไม่คืนมาก็ขอให้เก็บไว้แนบกายขนาบไปข้างใจปอนานๆนะ

วันอาทิตย์ที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

เทศกาลเล่นดนตรีการกุศล

เล่นดนตรีแบบนี้ก็ทำให้ไม่ต้องคิดไรมากดี ไม่ต้องมีเวลาคิดถึงแฟนใคร รู้ว่าเค้าก็ยังอยู่กะแฟนจะโทรไปทำป้าไรมึงเนี่ย หาเพลงไปเล่นพรุ่งนี้ดีกว่า 

ดนตรี ความฝัน ความสุขที่เราสร้างขึ้นเองได้ โดยไม่ต้องเจ็บช้ำ เพราะรักปอ แต่เค้าไม่สนใจ เฮ้อ 

แต่งานหลักคือวิทยานิพนธ์นะเว้ย อย่าลืม ทำๆๆ

วันพฤหัสบดีที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

ถ้าไม่ดูแลตัวเองแล้วแบบนี้จะไปดูแลใครได้

อาหารญี่ปุ่นมื้อแรกของเราและหวังว่าคงไม่ใช่มื้อสุดท้ายนะคะ

ชีวิิตที่ขาดแรงจูงใจ มันกลับมาซู่ซ่ามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังจากไม่มีใครบ่นใครเตือนมานานแสนนาน
ใช้ชีวิตเสเพล หลงระเริงกับสิ่งที่เข้ามาตลอดเวลา วันนี้เหมือนได้สติ ทั้งที่ก็รู้อยู่ว่ามันเป็นยังไงก็ไม่เคยแน่ใจเท่านี้มาก่อนว่ามันใช่ ขนาดแม่และพี่สาวมึงยังไม่ฟังเลยแล้วเธอเป็นใครทำไมถึงหวังดีกับเราจัง แสดงว่าต้องมีนัยสำคัญอะไรบางอย่าง แล้วทำไมเราต้องเชื่อ ต้องฟัง สิ่งดีๆหลายอย่างกำลังเกิดขึ้น แต่สวนทางกับความเป็นจริง เพราะในวันพรุ่งนี้ ความจริงมันก็ทำร้ายความสัมพันธ์ของเราจริงๆ "แฟนปอมาหา" จบ...จุก
แต่เข้าใจมากกว่า ดีขนาดไหนที่ยังแบ่งที่ว่างให้ยืน ถึงแม้จะเป็นที่เล็กๆ เหน็บหนาวและอาจต้องยืนขาเดียวโดดเดี่ยวก็ตาม ไงก็ขอบคุณนะคะ จะอยู่ยืนแนบข้างขนานไปกับปอแบบนี้จนกว่าเส้นขนานจะมาบรรจบกันนะ คงคิดถึงปอน่าดู 2-3 วันนี้ ท่องไว้ เข้าใจ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

วันพุธที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

เหมือนเป็นคนอื่น...ก็จริง

เหมือนเป็นเพียงสิ่งที่เธอคุ้นเคยแต่มองข้ามไป
ใจเปี่ยมด้วยรักและความห่วงใย ฉันนั้นให้ทุกอย่าง
อยากให้เธอได้เจอแต่วันที่ดี...

อะไรที่ทำให้เกิดความคาดหวัง อะไรที่ทำให้จิตใจเกินความร้อนรน
ก็เราเองทั้งนั้น เค้าไม่เคยสนใจแม้แต่น้อย ยังจะมานั่งอาลัยอาวรณ์
ชักจะเริ่มปลงกับความสัมพันธ์ครั้งนี้แล้วสินะ หรือว่าจะจบที่ใจเราเอง
มันจะเป็นหนทางที่ดีที่สุด หรือจะฝืนยิ้มต่อไปทั้งที่ใจด้านชา

เธอทำให้ฉันว้าวุ่นใจรู้ตัวรึป่าว คงนอนหลับปุ๋ยแล้วสินะ
ปล่อยเราเพ้อเจ้อต่อไปในค่ำคืนที่เย็นชาทั้งตัวและหัวใจ

วันจันทร์ที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

เมื่อไรที่คิดจะเริ่มต้น...มันก็...

สัมพันธ์

อาจไม่ใช่ฉันที่เธอค้นหาไม่อยู่ในสายตา เธอไม่สนใจ

เมื่อวันนี้เป็นได้แค่เพียงเพื่อนคุยแก้เหงาในยามที่อากาศเหน็บหนาวเท่านี้ที่เค้าหรือเราต้องการกันแน่ ความสัมพันธ์แบบนี้ไม่คุ้นเคย ไม่รู้จริงๆว่าจะต้องอีกนานซักเท่าไร ไม่คุ้นชินกับความเชื่องช้าของความสัมพันธ์ เกลียดการรอคอย หรือเราจะเกิดภาวะบกพร่องทางความเข้าใจความสัมพันธ์ มันก็อาจเป็นแค่ช่วงสั้นๆ หวังว่าเธอคงจะทำให้อาการเหล่านี้จางหายไปบ้าง

ขอบคุณอีกครั้งที่ทำให้ความรู้สึกแบบนี้กลับมา.....นะคะ