วันแรกที่ใหม่ๆกับชีวิตการทำงานในกระทรวง แตกต่างออกไปจากที่คุ้นชิน
ชีวิตสันโดษกับสังคมเมืองหลวง ไม่มีอะไรหวือหวาและต่างไปจากชีวิตเมื่อก่อนในเชียงใหม่
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไป คือ ความรู้สึกเหงาเดียวดายที่เพิ่มมากขึ้นจากเดิม ชีวิตไร้คู่
จะมีใครเข้าใจ ความอ้างว้างแบบนี้ มีสิ่งใดที่มาเปลี่ยน ไร้เงา วนเวียนเหมือนเดิม
ฉันมาที่นี่เพื่อสิ่งใดในความสำเร็จอีกขั้นที่ไร้คนเคียงข้าง
ฉันไร้คนคิดคู่เคียงในวันที่สูงและหนาวกว่าคนทั้งหลายในสังคม
ฉันยังคงเดียวดายเพราะกรรมเก่าหนหลัง สมเพชตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉันยังคงคิดถึงใครบางคนที่ไม่มีตัวตน เธอเหล่านั้นมากมายวนเวียนในความทรงจำ
ฉันละทิ้งอัตตา และสรรพสิ่งจากเบื้องหน้าทุนนิยม ฉันอยู่เพื่อตัวเอง ครอบครัว
และคนที่หวังดีกับฉันด้วยใจจริงเท่านั้นหรือ ยังคงเป็นคำถาม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น