ความว่างเปล่าปลดปลงจากแรงบันดาลใจทุกสิ่ง มนุษย์เดินดินกินอิ่มท้อง ประคองตัวเพื่อหลับใหล ตื่นมาครั้งใดก็โหยหิว ชิวหา เพลานี้ช่างแสนเหงา ตัวข้าหลีกลี้จากกระแสอยู่กับห้องสี่เหลี่ยมที่โลกลืม วันพรุ่งนี้คงต้องกลับไปสู่โลกความจริงที่ต้องขวนขวายแหวกว่ายตามกระแสทุนนิยมเงินตราหาสิ่งของเครื่องเคียงให้ร่างกายและจิตใจ เมื่อไรจะหลุดพ้นวัฎจักรปลาทองว่ายวนในโลกเบี้ยว
ในวันที่กระแสลมเปลี่ยนทิศ ฤดูกาลสับสนอลหม่าน คาดเดาได้ยากยิ่งกับสิ่งที่จะเกิดในปัจจุบันขณะ เวลาที่ผ่านเลยไม่ได้บ่งบอกถึงสถานะและความคงอยู่ของสังขาร สายลมโชยเอื่อย สะท้านความจริงที่สะท้อนสู่ใบหน้าที่หยาบกร้าน ธรรมชาติพิโรธโกรธา นำพาให้มนุษย์ต้องปรับเปลี่ยนวิถีชีวิต เพื่อดำรงอยู่เหนือสรรพสัตว์เดรัชฉานสันดานดิบ
จิตใจที่หยาบกระด้าง ยังจำภาพลางเลือนของความสุขที่พบเห็นรอบกาย คล้ายกับคนฟั่นเฟือนในความรู้สึกนึกคิด มีปัญหากับสภาพจิตใจความคิด แรงกระตุ้น เหมือนคนตายไปแล้วกึ่งหนึ่ง จะอยู่ยงคงทนต่อต้องขอแรงจากจิตที่แบ่งปัน ในวสันตฤดูที่ยาวนาน เมื่อพานพบจะปลดเปลื้องกลับสู่วันที่เต็มเปี่ยมด้วยจินตนาการ ความหวัง และความรักอีกครั้ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น