เหมือนเป็นคนอื่น...ก็จริง

เหมือนเป็นเพียงสิ่งที่เธอคุ้นเคยแต่มองข้ามไป
ใจเปี่ยมด้วยรักและความห่วงใย ฉันนั้นให้ทุกอย่าง
อยากให้เธอได้เจอแต่วันที่ดี...

อะไรที่ทำให้เกิดความคาดหวัง อะไรที่ทำให้จิตใจเกินความร้อนรน
ก็เราเองทั้งนั้น เค้าไม่เคยสนใจแม้แต่น้อย ยังจะมานั่งอาลัยอาวรณ์
ชักจะเริ่มปลงกับความสัมพันธ์ครั้งนี้แล้วสินะ หรือว่าจะจบที่ใจเราเอง
มันจะเป็นหนทางที่ดีที่สุด หรือจะฝืนยิ้มต่อไปทั้งที่ใจด้านชา

เธอทำให้ฉันว้าวุ่นใจรู้ตัวรึป่าว คงนอนหลับปุ๋ยแล้วสินะ
ปล่อยเราเพ้อเจ้อต่อไปในค่ำคืนที่เย็นชาทั้งตัวและหัวใจ

เมื่อไรที่คิดจะเริ่มต้น...มันก็...

สัมพันธ์

อาจไม่ใช่ฉันที่เธอค้นหาไม่อยู่ในสายตา เธอไม่สนใจ

เมื่อวันนี้เป็นได้แค่เพียงเพื่อนคุยแก้เหงาในยามที่อากาศเหน็บหนาวเท่านี้ที่เค้าหรือเราต้องการกันแน่ ความสัมพันธ์แบบนี้ไม่คุ้นเคย ไม่รู้จริงๆว่าจะต้องอีกนานซักเท่าไร ไม่คุ้นชินกับความเชื่องช้าของความสัมพันธ์ เกลียดการรอคอย หรือเราจะเกิดภาวะบกพร่องทางความเข้าใจความสัมพันธ์ มันก็อาจเป็นแค่ช่วงสั้นๆ หวังว่าเธอคงจะทำให้อาการเหล่านี้จางหายไปบ้าง

ขอบคุณอีกครั้งที่ทำให้ความรู้สึกแบบนี้กลับมา.....นะคะ

ยอมยืนเหน็บหนาวข้างใจเธอ

การโกหกกันบ้างไรบ้างบางทีมันก็เป็นการไม่ทำร้ายจิตใจกันมากเกินไป รู้แล้วมันก็ทำให้หน้าด้านๆนี่ชาเป็นเหมือนกันนะ

รอวันที่เธอไม่มีใครเืผื่อเธอเห็นคนนอกใจที่รักเธอที่เฝ้ารออยู่ทุกวัน เผื่อเธอเห็นมันแหละรับฉันไว้ข้างในหัวใจเธอ

อยู่ในช่วงเวลาที่ต้องรอคอยเวลาและอะไรหลายๆอย่างให้มันเข้าที่เข้าทาง อดทนนะเว้ย

ถ้าไม่เร็วไปนัก อีกซักพัก อยากจะรัก อยากจะรู้จักเธอ...

วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร จิตใจมันสูบฉีดเอาความกล้าหน้าด้านหายไปไหนหมดหลงเหลือแต่ความเขินอาย ซึ่งไม่น่าจะเกิดอาการแบบนี้กับคนหน้าด้านอย่างเราได้ แต่ก็ทำให้รู้สึกดีอีกครั้ง หลังจากจิตใจตายด้านกับความเขินอายในความรักมานาน

แต่มันคงจะเป็นเพียงเสียงที่ดังอย่างแผ่วเบาอยู่ข้างเดียว โอกาสน้อยนิดที่จะสมหวังแต่ทั้งที่รู้ก็ยังมีความสุขกับรูปแบบความสัมพันธ์ในแบบที่ปรึกษาและพี่ชายที่แสนดีต่อไป เพราะยังไงเราคงเข้าไปแทรกระหว่างกลางใจที่หนาแน่นไปด้วยความรักความผูกพันไม่ได้แต่ วันนี้ถามตัวเองว่ามีความสุขรึป่าว = มากกกกกกก โอเค จบ นอนซะมึง

เพราะจังวะ http://www.youtube.com/watch?v=8E0RZ0q8NI8&feature=related

๋๋Just Begin

ด้านสว่าง : ทำไม่ได้ๆทำไม่ได้จริงๆ ก็เธอยังมีเขา รู้ทั้งรู้ว่าเธอมีใครรู้ว่าเธอรักใคร...รู้ว่ารักเธอไปยังก็คงไม่มีหวัง รู้ก็รู้ว่าตอนจุดจบ รู้ว่าใจจะพัง ยังจะเอาหัวใจตัวเองแอบคิดมีเธฮ มันเริ่มต้นที่ตรงจุดจบ จบทั้งๆที่ยังไม่เริ่มที่จะได้รักเธอ

เป็นไรของมึงเนี่ย รู้หมดว่ามันจะเป็นยังไงก็ยังหน้าด้านนะมึงเนี่ย

บางทีสถานภาพและปัจจัยหลายๆอย่างคงไม่เอื้อที่จะทำแบบนี้กับใคร แต่ไม่รู้ทำไมมันต้องมาเป็นตอนนี้กับคนนี้ด้วยวะ ไม่ได้รู้สึกอยากจะจีบใครมานานมากแล้วนะ ดันเสือกจะไปจีบคนมีแฟนแล้ว

ด้านมืด : แหมทำอย่างกับมึงเป็นคนดีนักนะมึง เมียชาวบ้านมึงเอาไปกี่คนละสาดดด
ด้านสว่าง : เฮ้ยแต่คนนี้มันไม่เหมือนกัันนะเว้ย เค้ารักกับแฟนเค้าอยู่ดีๆ เหมือนกูหน้าด้านไงไม่รู้รู้สึกผิดจัง
ด้านมืด: มึงจะแคร์ไรวะมึงไม่ได้เอาแฟนเค้าซะหน่อย อย่าได้แคร์ ชีวิตแสนสั้น ทำไรก็รีบทำซะ ไปนอนไปมึงอ่ะคิดมากอยู่ได้ มันเพิ่งเริ่มต้นเว้ย ใส่เกียร์เดินหน้าต่อ

จบ

ไม่อยากทำให้ลำบากใจ

บางครั้งเวลาที่เรารู้สึกดีอยากจะรู้จักเริ่มต้นกับใครซักคน มันก็ทำให้จิตใจว้าวุ่น แต่ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าเค้าคงไม่สนใจ เพราะจริงๆเค้าก็มีแฟนอยู่แล้วก็ยังไม่วายที่จะคิดเข้าข้าง การที่ต้องควบคุมความสัมพันธ์ให้ไม่มากไม่น้อยเกินไปนี่มันต้องซักเท่าไร ในเมื่อไม่มีfeedbackกลับมาแต่บางครั้งที่เราคุยกันก็เหมือนเธอพยายามจะบ่งบอกอะไรบางอย่างว่าเราก็คุยกันได้ คงเร็วเกินไปที่จะสรุปอะไรๆได้ เวลาจะเป็นผู้กำหนด

ปล.ต้องยอมรับเลยว่าคุยกับเธอแล้วทำให้คลายความเหงาจิตมจที่ห่อเหี่ยวกลับมากระชุ่มกระชวยอีกครั้งแต่ก็อย่างที่บอก เรามันคงเพ้อไปเอง เค้าคงแค่คน Friendly คนนึงที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรามั้ง ....

สักวันถ้าฉันล้มลงจะมีใครสนใจ

 อารมณ์เปลี่ยวกลางดึกที่เงียบงันนั่งฟังเพลงนี้คลอไปช่างดูโรคจิตแท้ๆชีวิตกรู

หนทาง ยังดูเหมือนเดิม มีแสงไฟ มีผู้คนรอบกาย
จาก คนร้อยพันที่ยืนใกล้กัน กลับรู้สึกว่าไกลแสนไกล
เมื่อไรมันหายไป จากหัวใจของเรา

ทำไมแค่ลมเพียงแผ่วเบา ยังทำให้เหน็บหนาว
แค่ เพียงแผ่นฟ้าที่ว่างเปล่ายังทำให้มีน้ำตา
ทำไมมันช่างเปราะบางเหลือเกิน อ่อนแอจนเกินจะเข้าใจ

ครั้งหนึ่งที่เคยสัมผัส ในหัวใจว่ารักยังเหลืออยู่
แต่วันนี้ดูเหมือนมันลบเลือน ก่อนที่ อบอุ่นจางหายไป
สักวันถ้าล้มลงจะมีใครสนใจ

ทำไมแค่ลมเพียงแผ่ว เบา ยังทำให้เหน็บหนาว
แค่เพียงแผ่นฟ้าที่ว่างเปล่ายังทำให้มีน้ำตา
ทำไม มันช่างเปราะบางเหลือเกิน

ร่องรอยจากคำไม่กี่คำยังทำให้ปวดร้าว
แค่ เพียงแววตาที่ว่างเปล่ายังทำให้เจ็บหัวใจ
ทำไมมันช่างเปราะบางเหลือเกิน และชีวิตเมื่อไรจะเข้มแข็งพอ

วิงวอนให้มันสิ้นสุดลง